Dyskryminacja cenowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Dyskryminacja cenowa (również różnicowanie cen) – praktyka różnicowania ceny za jednostkę zasadniczo tego samego dobra. Stosowana jest w celu zmaksymalizowania zysku przez dopasowanie cennika do krzywych popytu nabywców, przejmując jak największą część nadwyżki konsumenta przez oferenta.

Klasyczna klasyfikacja rodzajów dyskryminacji cenowej[edytuj | edytuj kod]

Na początku XX wieku w swojej książce zatytułowanej The Economics of the Welfare (Ekonomika dobrobytu) ekonomista brytyjski Arthur Pigou zaproponował klasyczną kategoryzację rodzajów dyskryminacji cenowej.

Dyskryminacja cenowa pierwszego stopnia[edytuj | edytuj kod]

Dyskryminacja cenowa pierwszego stopnia ma miejsce wówczas gdy cena dobra dla każdego kupującego jest różna, co wynika z faktu, że konsumenci mogą różnić się wyceną nabywanego dobra.

Dyskryminacja cenowa drugiego stopnia[edytuj | edytuj kod]

Dyskryminacja drugiego stopnia, określana również jako dyskryminacja ilościowa, polega na tym, że cena jest zależna od ilości kupowanego produktu. W praktyce zazwyczaj wyższe ilości nabywanego produktu oferowane są po niższej cenie jednostkowej. Jednocześnie, dwie osoby nabywające taką samą ilość dobra płacą jednakową cenę.

Dyskryminacja cenowa trzeciego stopnia[edytuj | edytuj kod]

Dyskryminacja trzeciego stopnia polega na tym, że różnym grupom nabywców sprzedaje się ten sam produkt po różnej cenie. Przykładem tego rodzaju dyskryminacji mogą być ulgi studenckie lub emeryckie. Wszystkie osoby należące do jednej grupy płacą taką samą cenę, jednak ceny różnią się pomiędzy grupami.

Współczesna klasyfikacja rodzajów dyskryminacji cenowej[edytuj | edytuj kod]

We współczesnej teorii ekonomii istnieje również inny podział dyskryminacji cenowej. Rodzaje dyskryminacji cenowej w tej klasyfikacji uporządkowane są w malejącym porządku zyskowności i jednocześnie rosnącym porządku wymagań informacyjnych. Innymi słowy dyskryminacja doskonała jest najbardziej zyskowna, ale jednocześnie wymaga najwięcej wiedzy o rynku. Z drugiej strony segmentacja pośrednia prowadzi do najniższych zysków, ale jednocześnie wymaga najmniejszej wiedzy o kupujących.

Dyskryminacja doskonała[edytuj | edytuj kod]

Dyskryminacja doskonała ma miejsce wówczas, gdy sprzedający jest w stanie przejąć całą nadwyżkę konsumenta, sprzedając każdą jednostkę produktu dokładnie po maksymalnej cenie jaką kupujący jest w stanie zaakceptować. Ze względu na wymagania informacyjne, ten rodzaj dyskryminacji cenowej jest trudny do zrealizowania w praktyce i w teorii ekonomii służy głównie jako odniesienie do porównania efektów innych, bardziej subtelnych rodzajów dyskryminacji cenowej. Dyskryminacja doskonała odpowiada dyskryminacji cenowej pierwszego stopnia w klasycznej klasyfikacji.

Segmentacja bezpośrednia[edytuj | edytuj kod]

Segmentacja bezpośrednia ma miejsce wówczas, gdy cena uzależniona jest od bezpośrednio obserwowalnej cechy, takiej jak wiek czy płeć, która pozwala podzielić rynek na segmenty.

Segmentacja pośrednia[edytuj | edytuj kod]

Segmentacja pośrednia ma miejsce wówczas, gdy cena uzależniona jest od cechy, która pośrednio dzieli rynek na segmenty kupujących. Przykładem takiej cechy może być rozmiar produktu.

Przykłady[edytuj | edytuj kod]

W Stanach Zjednoczonych w niektórych sytuacjach dyskryminacja cenowa jest nielegalna na mocy ustawy Robinsona-Patmana z 1936 roku.

Źródła[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]