Dystrofia kości przytarczyczkowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Przytarczyczkowa dystrofia strzałki i piszczeli

Dystrofia kości przytarczyczkowa (kostna choroba von Recklinghausena, łac. osteodystrophia parathyroidea, ang. osteitis fibrosa cystica, Von Recklinghausen's disease of bone) – choroba kości spowodowana nadczynnością przytarczyc. Objawia się zazwyczaj jako osteomalacja całego kośćca, rzadziej jako tzw. guz brunatny kości – postać zlokalizowana, powodująca rozległą miejscową destrukcję kości.

Leczenie zmian hormonalnych powoduje samoistne cofanie się zmian kostnych[1].

Chorobę opisali jako pierwsi Gerhard Engel w 1864 i Friedrich Daniel von Recklinghausen w 1890[2].

Przypisy

  1. Tadeusz Szymon Gaździk, Tomasz Bielecki: Ortopedia i traumatologia. [T.] 2. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2008, s. 568-569. ISBN 978-83-200-3896-5 (t. 2).
  2. Engel-von Recklinghausen syndrome w bazie Who Named It (ang.)

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.