Dywizjon 307

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Dywizjon 307
"Lwowskich Puchaczy"
307th Polish Night Fighter Squadron.svg
Historia
Utworzony 24 sierpnia 1940, Blackpool
Rodzaj myśliwski nocny
Rozkaz dzienny 10 września 1940, Kirton in Lindsey
Gotowość operacyjna dzienna: 3 grudnia 1940, Jurby (Wyspa Man)
nocna: 2 lutego 1941, Squires Gate
Przynależność operacyjna od września 1940 - Fighter Command
od września 1943 - Air Defence of Great Britain
od października 1944 - Fighter Command
Ostatnie zadanie bojowe 9 maja 1945
Rozwiązany 2 stycznia 1947, Horsham St Faith
Pozostałe dane
Oznaczenie kodowe EW
Barwy szalika turkusowy[1]; jedwabny szalik z wyhaftowaną odznaką dywizjonu (zamiast samolotu, puchacz trzyma w szponach butelkę koniaku) i mottem "Semper Fidelis" (motto występuje w herbie Lwowa)
Święto dywizjonu 10 września[2].
Kontynuacja tradycji spadkobierca III/6 Dywizjonu Myśliwskiego "Lwowskiego" i III/5 "Lidzkiego"
Polskie dywizjony lotn anglia.png

307 Dywizjon Myśliwski Nocny "Lwowskich Puchaczy" – jednostka lotnicza Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Angielska nazwa dywizjonu: 307 Polish Night Fighter Squardon[1].

Historia[1][edytuj | edytuj kod]

Defiant Mk I z 307 Dwywizjonu z oznaczeniem kodowy EW w Royal Air Force Museum London.

Dywizjon został sformowany 24 sierpnia 1940 r. w Blackpool z personelu 5 i 6 pułku lotniczego, których kontynuował tradycje. Pierwszym samolotem, który został wprowadzony na uzbrojenie dywizjonu był Boulton Paul Defiant. Sprzęt ten nie budził zachwytu pilotów, gdyż jedyne uzbrojenie samolotu znajdowało się w wieży obrotowej z tyłu samolotu obsługiwanej przez strzelca pokładowego. Rola "kierowców powietrznych" nie odpowiadała wszystkim pilotom, co było powodem odejścia ich z dywizjonu wraz z pierwszym dowódcą. 7 listopada 1940 r. dywizjon został przesunięty w celu kontynuowania szkolenia na lotnisko Jurby na wyspie Man na Morzu Irlandzkim. Od 3 grudnia dywizjon uzyskał zdolność do pełnienia dziennej służby bojowej. Zadania polegały na lotach patrolowych na trasach konwojów morskich. 28 stycznia dywizjon został przeniesiony na lotnisko Squires Gate (początkowo tylko jedna eskadra) w hrabstwie Lancs. Stąd załogi prowadziły nocne patrole na Liverpoolem i Manchesterem. W pierwszej połowie marca stoczono pierwsze walki, których efektem było uszkodzenie jednego samolotu i prawdopodobne zestrzelenie drugiego. W nocy z 11 na 12 kwietnia 1941 r. dywizjon odniósł pierwsze pewne zwycięstwo. Załoga sierż. pil. Kazimierz Jankowiak i sierż. strz. Józef Lipiński zestrzeliła niemiecki bombowiec He 111 w rejonie Bristolu. 26 kwietnia 1941 r. dywizjon przeniesiono na lotnisko Exeter w celu obrony południowo-zachodnich wybrzeży Anglii oraz miasta i rejonu Exeter. Stąd dywizjon wykonywał loty patrolowe nad kanał La Manche jednak bez sukcesów. Od 14 sierpnia dywizjon przezbrajał się w samoloty Bristol Beaufighter Mk-IIF. W nocy z 1 na 2 listopada 1941 r. duży sukces odniosła załoga sierż. pil. Michała Turzańskiego i sierż. radionawigatora Henryka Ostrowskiego. W ciągu jednego lotu zestrzeliła dwa niemieckie samoloty Do 215. W nocy z 3 maja na 4 maja 1942 r. dywizjon odniósł kolejny sukces. W czasie nocnego nalotu na Exeter załogi dywizjonu zestrzeliły 4 niemieckie bombowce. Wraz z końcem 1942 roku dywizjon otrzymał nowe samoloty De Havilland Mosquito Mk-NF.II. Na samolotach Mosquito różnych wersji dywizjon latał do końca wojny. Na nowym sprzęcie załogi szkoliły się do nowych zadań indruder operations i ranger operations. "Intruderka" polegała na polowaniu na małych wysokościach na nieprzyjacielskie samoloty nad ich lotniskami. "Rendżerka" natomiast to loty na terytorium nieprzyjaciela i ataki z broni pokładowej i bombami wyszukanych celów. Po szkoleniu załogi zaczęły wykonywać nocne loty nad Niemcy. 7 sierpnia 1943 roku dywizjon został przeniesiony na lotnisko Predannack w Kornwalii. Stąd załogi wykonywały dzienne loty nad Zatokę Biskajską i nad oceanem w celu zwalczania niemieckiego lotnictwa. W czasie jednego z lotów 1 września 1943 r. dywizjon odniósł kolejny sukces. Zestrzelono na pewno 5 samolotów, prawdopodobnie 2 i cztery uszkodzono. 9 listopada 1943 r. dywizjon przeniósł się na lotnisko Drem koło Edynburga. Stąd prowadził nocne patrolowanie nad Szkocją. W związku z małą aktywnością na tym obszarze lotnictwa niemieckiego dywizjon zaczął pełnić dyżury bojowe z lotniska Sumburgh z jednej z wysp szetlandzkich. Początkowo do pełnienia dyżuru wysyłano kolejno na tydzień po trzy załogi z dywizjonu ,a potem dziewięć. W czasie lotów nad obszary wodne wokół Islandii, nad Morze Północne i nad Norwegię dochodziło do starć z samolotami wroga. W styczniu 1944 r. zaczęto wykonywać loty nękające nad Norwegię, gdzie m.in. zaatakowano niemiecką bazę w Stavanger, gdzie zniszczono na wodzie dwa wodnosamoloty. 2 marca dywizjon przeniesiono na lotnisko Coleby Grange. Zadaniem polskich lotników była obrona miasta Hull i Londyn. Od czerwca po kolejnej zmianie lotniska dywizjon zaczął wykonywać loty na "rendżerkę" i "intruderkę" nad Niemcy, Belgię, Holandię i Francję. Osłaniano też dalekie wyprawy bombowe. W jednej z akcji 27 lipca uszkodzono stację radiolokacyjną na wyspie Sylt. 17 września 5 polskich samolotów osłaniało desant po Arnhem w ramach operacji Market-Garden. Ostatnie zwycięstwo 7 marca 1945 r. odniosła załoga kpt. pil. Czesława Tarkowskiego i radionawigatora f/o K.Taylora (Anglika) zestrzeliwując w rejonie Bonn niemiecki samolot Ju 88.


Odznaka dywizjonu[edytuj | edytuj kod]

Odznaka Dywizjonu przedstawiała puchacza z zielonymi oczami, siedzącego na kadłubie samolotu, z prawej strony puchacza półksiężyc, zaś pod kadłubem samolotu numer Dywizjonu - 307.

Dowódcy[edytuj | edytuj kod]

Dowódcy brytyjscy[edytuj | edytuj kod]

s/ldr George Charlie Tomlinson

Dowódcy polscy[edytuj | edytuj kod]

Piloci[edytuj | edytuj kod]

  • Stan na 10 września 1940
    kpt. pil. Stanisław Pietraszkiewicz (dowódca dywizjonu), kpt. Bronisław Kosiński (dowódca eskadry A), kpt. Władysław Szczęśniewski (dowódca eskadry B), por. Wiśniewski, por. Zadroziński, por. Groszewski, por. Mickiewicz, por. Waszkiewicz, ppor. Koc, ppor. Franciszek Kornicki, ppor. Łukaszewicz, ppor. Bury-Burzymski, ppor. Malarowski, ppor. Prętkiewicz, sierż. Brzeski, sierż. Wisthal, sierż. Szempliński, plut. Joda, plut. Grondowski, plut. Malinowski, plut. Uher (Czech), kpr. Ryszard Lewczyński (żołnierz Armii Narew)
    Uwaga: w ciągu początkowego okresu szkolenia w dywizjonie następowała duża rotacja pilotów.
  • Antoni Alexandrowicz

Uzbrojenie[edytuj | edytuj kod]

Lotniska bazowania[edytuj | edytuj kod]

Główne operacje[edytuj | edytuj kod]

Wysiłek bojowy[edytuj | edytuj kod]

Nalot

Okres 1940-1945
Samolotolotów 3 879
Godzin 9 057

Samoloty nieprzyjaciela zniszczone w walkach powietrznych

Okres 1940-1945
Zniszczone 30 i 3/4
Prawdopodobnie 7
Uszkodzone 17

Samoloty nieprzyjaciela zniszczone na lądzie i wodzie

Okres 1940-1945
Zniszczone 4
Prawdopodobnie 2
Uszkodzone 1

Ponadto zniszczono 4 lokomotywy, 28 pociągów - w tym jeden z amunicją, poważnie uszkodzono 1 stację radiolokacyjną, zniszczono kilkadziesiąt samochodow, zatopiono 1 łódź rzeczną, wykonano wiele skutecznych ataków na cele naziemne: urządzenia lotniskowe, stanowiska artyleryjskie, obiekty przemysłowe, stacje kolejowe, mosty, skrzyżowania dróg [1].

Straty[edytuj | edytuj kod]

Straty dywizjonu: 28 pilotów i 26 strzelców pokładowych i radionawigatorów (6 innej narodowości).

W lotach bojowych: 15 załóg.

W lotach treningowych: 13 załóg[1].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Wacław Król: Polskie dywizjony lotnicze w Wielkiej Brytanii 1940-1945. s. 208-217.
  2. Izydor Koliński: Regularne jednostki Wojska Polskiego (lotnictwo). s. 181-183.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Izydor Koliński: Regularne jednostki Wojska Polskiego (lotnictwo). Formowanie, działania bojowe, organizacja i uzbrojenie, metryki jednostek lotniczych. Krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. Cz. 9. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1978.
  • Wacław Król: Polskie dywizjony lotnicze w Wielkiej Brytanii 1940-1945. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1990. ISBN 83-11-07695-2.
  • Zdzisław Sawicki: Odznaki Wojska Polskiego 1918-1945: Katalog Zbioru Falerystycznego: Wojsko Polskie 1918-1939: Polskie Siy Zbrojne Na Zachodzie. Pantera Books. ISBN 83-204-3299-5.