Dzbanecznik znad jeziora Toba

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Dzbanecznik znad jeziora Toba
Nepenthes tobaica Habitus BotGardBln0906d.JPG
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Rząd goździkowce
Rodzina dzbanecznikowate
Rodzaj dzbanecznik
Gatunek dzbanecznik znad jeziora Toba
Nazwa systematyczna
Nepenthes tobaica Danser
Bulletin du Jardin Botanique de Buitenzorg ser. III, IX. 382 (1928)
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons

Dzbanecznik znad jeziora Toba (Nepenthes tobaica) — gatunek rośliny owadożernej z rodziny dzbanecznikowatych. Występuje w naturze na niewielkiej powierzchni w okolicach jeziora Toba na Sumatrze. Jest blisko powiązany z N. mikei oraz N. angasanensis.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Blaszki liściowe stosunkowo wąskie, lekko zaostrzone przy końcu (od strony dzbanka), w kolorze od jasno do ciemno zielonego. Pułapki (dzbanki) na końcach liścia, lekko rozszerzone w dolnej części, w kolorze od jasno zielonego przez żółty do jasno pomarańczowego.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Roślina ozdobna: W naszych warunkach łatwa w uprawie roślina pokojowa lub szklarniowa.

  • Wymagania świetlne i termiczne: dzbanecznik ten dobrze rośnie w pokojowej temperaturze (20-25 °C) w okolicy wschodniego okna. Dzbanecznik ten powinien mieć dużo rozproszonego światła, ale nie powinien rosnąć w pełnym słońcu.
  • Wilgotność: jest rośliną nadającą się do uprawy na parapecie, ale do wytworzenia pułapek potrzebuje większej wilgotności; 60-70% powinno wystarczyć jednak wyższa wilgotność dobrze wpłynie na roślinę; można go spryskiwać wodą co też dobrze na niego wpływa.
  • Gleba: roślina dobrze rośnie w kwaśnym torfie (pH: 3-5), lecz to nie jedyne podłoże które się nadaje; można też zastosować mech sphagnum wymieszany z perlitem.
  • Nawożenie: nie nawozi się; najlepszym "nawozem" jest upolowana zdobycz.
  • Podlewanie: podlewać należy wodą destylowaną lub wodą oczyszczaną w procesie odwrotnej osmozy; podlewanie należy dostosować do potrzeb rośliny; trzeba utrzymywać podłoże w stanie wilgotnym lecz nie mokrym.

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Caryophyllales (ang.). Angiosperm Phylogeny Website, 2001–. [dostęp 2009-10-07].