Działania polityczne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Działania polityczne – takim mianem można określić działania ludzi w polityce. Za działania polityczne uważa się racjonalne, kontrolowane i dobrowolne czynności podmiotu realizującego swoje potrzeby i interesy związane w sposób bezpośredni lub pośredni z władzą polityczną. Działania polityczne charakteryzują się tym, że podmiot może świadomie i samodzielnie wybrać czas, miejsce i sposób postępowania. Istotą działań politycznych podmiotu polityki (np. partii politycznej) jest sprawowanie (samodzielnie lub w koalicji) władzy politycznej albo też wywieranie wpływu na ośrodki decyzji politycznych (np. rząd, parlament) w warunkach walki, kompromisów lub współpracy. Działania polityczne są podejmowane przede wszystkim z zamiarem osiągnięcia korzystnych dla danego podmiotu stanów (skutków) w sferze politycznej, ekonomicznej, socjalnej, kulturowej. Działania polityczne mają wiele przejawów w życiu politycznym.

Działanie polityczne i jego skutki podlegają zmiennym ocenom ze względu na kryterium czasu. Działanie polityczne skuteczne doraźnie może zostać ocenione negatywnie w dłuższym okresie.

Cechy działań politycznych[edytuj | edytuj kod]

  • celowy, kierunkowy charakter – jest wyrazem świadomego wyboru,
  • wywołanie określonych skutków politycznych np. doprowadzenia do wcześniejszych wyborów parlamenatrnych,
  • podejmowanie w interesach wielkich grup społecznych,
  • duży stopień instytucjonalizacji,
  • wysoki poziom zorganizowania uczestniczących w nich grup,
  • konfliktowy charakter.

Działania polityczne mogą mieć formę bezpośrednią i pośrednią. Działania bezpośrednie są bardzo wyraziste ( np. wybory parlamentarne). Działania pośrednie są powodowane pod wpływem różnych czynników życia politycznego i są mniej dostrzegane.

Działania polityczne cechuje ogromna różnorodność, co sprawia dużą trudność w wydzieleniu pewnych rodzajów działań. W zbiorze działań politycznych wyszczególnić można według różnych kryteriów m.in. działania polityczne: konsensualne i konfliktowe, indywidualne i zbiorowe, zinstytucjonalizowane i nie zinstytucjonalizowane, itp.

Kryteria podziału[edytuj | edytuj kod]

  1. Kryterium podmiotu,
  2. Kryterium instytucjonalizacji działań politycznych,
  3. Kryterium stopnia przymusowości,
  4. Kryterium stopnia jawności.

Kryterium podmiotu[edytuj | edytuj kod]

Działania polityczne ze względu na podmiot możemy podzielić na działania zbiorowe i indywidualne. Działania zbiorowe są sumą podobnych lub identycznych zachowań indywidualnych, które oddziałują na ośrodki kierowniczo- decyzyjne w systemie politycznym. Do działań zbiorowych możemy zaliczyć zgromadzenia , strajki, manifestacje. Dotyczą one interesów zbiorowości. Działania indywidualne to działania jednostek prowadzonych na własna rękę i na własny rachunek. Do działań indywidualnych zaliczymy kampanie wyborcze. Dotyczą interesów poszczególnych jednostek.

Kryterium instytucjonalizacji działań politycznych[edytuj | edytuj kod]

Działania politycznie niezinstytucjonalizowane mają mniejszy stopień skoordynowania, planowości i reglamentacji a większy stopień spontaniczności. Działania zinstytucjonalizowane wyróżniają się określoną specjalizacją i reglamentacją.

Kryterium stopnia przymusowości[edytuj | edytuj kod]

Działania przymusowe polegają na obowiązaniu określonych podmiotów do działania. Podjęcie działań dobrowolnych nie jest w żaden sposób nakazane ani przeciwwskazane. Chęć podjęcia działania zależy od woli grup kierowniczych, podmiotów politycznych.

Kryterium stopnia jawności.[edytuj | edytuj kod]

W tym kryterium możemy wyróżnić: działania jawne, działania ukryte, działania zamaskowane. Pierwszy typ działań jest prowadzony otwarcie i pod kontrolą opinii publicznej. Działania ukryte prowadzone są w najgłębszej tajemnicy i nie podlegają kontroli opinii publicznej. Działania zamaskowane informują nas o założeniach ale pozostawiają w tajemnicy szczegółowe cele. Ich występowanie i praktykowanie jest niezmiernie ważne.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Andrzej Antoszewski, Ryszard Herbut, Leksykon politologii, Wrocław 2002.
  2. Eugeniusz Zieliński, Nauka o państwie i polityce, Warszawa 2001.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]