Działko NS-23

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Nudelman-Suranow NS-23
Cropped NS-23.jpg
Dane podstawowe
Państwo  ZSRR
Rodzaj działko automatyczne
Zasada działania przeładowanie energią gazów prochowych
Historia
Produkcja seryjna 1945 – 1949
Dane techniczne
Kaliber 23 mm
Wymiary
Długość 1985 mm
Wysokość 256 mm
Szerokość 165 mm
Długość lufy 1450 mm
Masa
Broni 37 kg
Inne
Prędkość pocz. pocisku 690 m/s
Masa pocisku 200 g
Szybkostrzelność teoretyczna 550 strz./min.
Dane operacyjne
Platformy strzeleckie
An-2, Ił-10, Ił-22, Ła-7, Ła-11, Ła-15, MiG-9, Jak-7, Jak-9U, Jak-15, Jak-17, Jak-23, MiG-15, Ił-28
Odmiany broni
NS-23S, NS-23KM

NS-23 – (ros. НС-23 od Nudelman-Suranow, oznaczenie fabr. 115П) radzieckie automatyczne działko lotnicze skonstruowane przez zespół w składzie A. E. Nudelman, A. Suranow, G. Żirnych, W. Niemenow, S. Lusin i M. Bundin jako powojenny następca działka WJa. NS-23 zostało wprowadzone do uzbrojenia w 1945 roku.

Skonstruowano również zsynchronizowaną wersję działka, oznaczona jako NS-23S (ros. НС–23С) przeznaczoną do strzelania przez śmigło.

Samolot MiG-15 wyposażony w dwa działka NS-23

W działko NS-23 były uzbrojone samoloty An-2 (prototypowa wersja "F"), Ił-10, Ił-22, Ła-7, Ła-15, MiG-9, Jak-7, Jak-9U, Jak-15, Jak-17 i Jak-23. Niektóre wczesne wersje myśliwców (MiG-15) i bombowców (Ił-28) o napędzie odrzutowym również uzbrojono w działko NS-23, wkrótce jednak samoloty bojowe otrzymały nowocześniejsze działka NR-23. Używane do dziś w Wojsku Polskim jako uzbrojenie śmigłowca Mi-2UPR Salamandra oraz Mi-2UNR Żmija.