Działko NS-37
| Nudelman-Suranow NS-37 | |
 |
|
| Ił-2 z działkami NS-37 pod skrzydłami | |
| Dane podstawowe | |
| Państwo | Związek Radziecki |
| Producent | Iżmasz |
| Rodzaj | działko automatyczne |
| Zasada działania | krótki odrzut lufy |
| Historia | |
| Prototypy | 1941 |
| Produkcja seryjna | 1942 - 1945 |
| Wyprodukowano | 6833 |
| Dane techniczne | |
| Kaliber | 37 mm |
| Nabój | 37x198 mm |
| Zasilanie | taśma |
| Wymiary | |
| Długość | 3400 mm |
| Wysokość | 415 mm |
| Szerokość | 215 mm |
| Długość lufy | 2300 mm |
| Masa | |
| Broni | 171 kg (z silnikiem), 160 kg (wersja skrzydłowa) |
| Inne | |
| Prędkość pocz. pocisku | 900 m/s (burzący), 880 m/s(przeciwpancerny) |
| Masa pocisku | 735 g (burzący), 760 g (przeciwpancerny) |
| Szybkostrzelność teoretyczna | 240-260 strz./min. |
| Dane operacyjne | |
| Platformy strzeleckie | |
| Ił-2, ŁaGG-3, Jak-9T | |
| Użytkownicy | |
| Związek Radziecki | |
NS-37 – automatyczne działko lotnicze produkcji radzieckiej. Wykorzystywało długi nabój skonstruowany na potrzeby niezbyt udanego działka Szpitalnyj Sz-37. Pierwszy projekt został stworzony przez A. E. Nudelmana i A. Suranowa z biura konstrukcyjnego OKB-16 w kwietniu 1941 r. i zaaprobowany do dalszych prac w czerwcu. Po próbach frontowych w 1943 zostało przyjęte do uzbrojenia na samolotach ŁaGG-3 i Jak-9 (montowane między tłokami silnika V), Ił-2 (pod skrzydłami) i Su-8 (pod kadłubem, tylko prototyp)[1].
Silny nabój miał być skuteczny zarówno przeciw celom naziemnym - pozwolić na przebijanie pancerzy dachowych czołgów niemieckich - i powietrznych (zniszczenie wrogiego bombowca jednym trafieniem). Wskazywało na to m.in. doświadczenie z samolotami Airacobra. Przestrzelenie dachu czołgu wymagało to jednak trafienia pod dużym kątem (ponad 40°), co w warunkach bojowych było trudne do uzyskania. Ponadto, silny odrzut i stosunkowo niska szybkostrzelność powodowały trudności z celowaniem. W uzbrojonej w NS-37 wersji Jaka-9T (T - od tankowyj, (przeciw)czołgowy, lub tiażołyj - ciężki) właściwie tylko pierwszy pocisk był celny, następne ulegały rozproszeniu; pilotów szkolono, by strzelać krótkimi, 3-nabojowymi seriami[1]. Z tego względu działko zostało po wojnie zastąpione przez strzelające słabszym (37x155mm) nabojem działko N-37.
