Działko WJa-23

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wołkow-Jarcew WJa-23
Działo lotnicze WJa-23.JPG
Dane podstawowe
Państwo Związek Radziecki
Rodzaj działko automatyczne
Zasada działania przeładowanie energią gazów prochowych
Historia
Prototypy 1940
Produkcja seryjna 1941 - ?
Wyprodukowano 64655
Dane techniczne
Kaliber 23 mm
Nabój 23 x 152 mm
Zasilanie taśma
Wymiary
Długość 2150 mm
Długość lufy 1660 mm
Masa
Broni 66 kg
Inne
Prędkość pocz. pocisku 905 m/s
Masa pocisku 200 g
Szybkostrzelność teoretyczna 550-650 strz./min.
Zasięg skuteczny 400 m
Przebijalność pancerza 25 mm
Dane operacyjne
Platformy strzeleckie
Ił-2, Ił-10


WJa-23 — (ros. ВЯ-23 od Wołkow-Jarcew) działko automatyczne kalibru 23 mm skonstruowane w Związku Radzieckim jako pokładowe uzbrojenie strzeleckie samolotów Ił-2, wprowadzone do uzbrojenia w 1941 roku.

W 1940 roku konstruktorzy A.A. Wołkow i S.A. Jarcew zbudowali działko automatyczne kalibru 23 mm, oznaczone jako TKB-201. Broń ta była projektowana jako podstawowe uzbrojenie samolotu szturmowego Ił-2, ale ze względu na brak maszyny testowej pierwsze próby przeprowadzono na zdobytym niemieckim ciężkim myśliwcu Messerschmitt Bf 110. Po pomyślnym zakończeniu prób, działko zostało zaakceptowane i wprowadzone na uzbrojenie samolotów Ił-2 jako WJa-23 w 1941 roku.

Działko WJa-23 było przeładowywane energią gazów prochowych, zasilane z taśmy amunicyjnej i charakteryzowało się dużą szybkostrzelnością w porównaniu do podobnych konstrukcji o tym kalibrze. Głównymi wadami konstrukcji był duży odrzut i niedokładne wykonanie, która często było powodem zacięć broni, niemożliwych do usunięcia w powietrzu. Do działka można było stosować trzy rodzaje amunicji, zapalająco-burzącą, zapalająco-burzącą ze smugaczem i przeciwpancerno-zapalającą. Masa pocisków wynosiła 200 gramów, z czego w wersji burzącej 10 gramów stanowił materiał wybuchowy. Pociski te miały ponad dwa razy większą masę niż ówcześnie używane w działkach SzWAK i Berezin B-20 pociski kalibru 20 mm. Amunicja przeciwpancerna umożliwiała przebicie pancerza o grubości 25 mm z odległości 400 metrów. Pomimo dużego kalibru i mocy amunicji, działko WJa-23 okazało się niezbyt udane, zwłaszcza, jeśli chodzi o niszczenie czołgów. Lekkie czołgi niemieckie mogły być niszczone tylko po trafieniu z boku lub z tyłu, gdyż trafienie w pancerz przedni było nieskuteczne. Czołgi średnie można było niszczyć tylko po trafieniu w strop wieży lub w osłony silnika z lotu nurkowego pod kątem 40°, co przy skutecznym zasięgu działka wynoszącym 400 metrów, było manewrem bardzo niebezpiecznym. Do tego dochodziła również trudność w trafieniu w dość mały cel, jaki stanowiły powierzchnie możliwe do przestrzelenia.

Łuska naboju 23 x 152 mm

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

opis w jęz. ang.