Dziadoszyce

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy wsi. Zobacz też: plemię o tej nazwie.
Dziadoszyce
Budynek nieużywanej stacji kolejowej
Budynek nieużywanej stacji kolejowej
Państwo  Polska
Województwo lubuskie
Powiat nowosolski
Gmina Kożuchów
Liczba ludności (2005) 47
Strefa numeracyjna (+48) 68
Kod pocztowy 67-120
Tablice rejestracyjne FNW
SIMC 0910340
Położenie na mapie województwa lubuskiego
Mapa lokalizacyjna województwa lubuskiego
Dziadoszyce
Dziadoszyce
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Dziadoszyce
Dziadoszyce
Ziemia 51°43′N 15°40′E/51,716667 15,666667Na mapach: 51°43′N 15°40′E/51,716667 15,666667
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Dziadoszyce (niem. Döringau) – wieś w Polsce położona w województwie lubuskim, w powiecie nowosolskim, w gminie Kożuchów.

W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa zielonogórskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza wzmianka o miejscowości Durugow pochodzi z 1295 roku, kiedy to biskup wrocławski zatwierdził kolegiacie głogowskiej prawo pobierania czynszu od mieszkańców wsi. Miejscowość należała wówczas do kasztelana kożuchowskiego Dietricha von Pesna. Następnym wymienianym w 1388 r. właścicielem był Petrus de Lessnaw, a po 1500 roku Bernard Beroldt będący też właścicielem pobliskiej Niecieczy. W połowie XVI w. majątek znalazł się w posiadaniu rodziny von Braun z Solnik. W 1585 roku Dziadoszyce i Nieciecz przechodzą w ręce młodszego syna Wenzla von Braun - Christopha. Jego syn Hans Fabian powiększył dodatkowo posiadłość w 1705 roku o pobliskie Bielice. Ostatnim z rodu Braunów był Balthazar, który zmarł nie pozostawiwszy potomka w 1714 roku. Rodzinie von Braunów przypisuje się budowę pałacu lub dworu, wzmiankowanego w XIX wieku, który nie dotrwał do naszych czasów. Starzy ludzie z wioski pamiętają jeszcze budynek, który po wojnie został doszczętnie spalony. W niektórych domach zachowały się sprzęty ze zniszczonego obiektu. W roku 1845 jako właściciela wspomina się Friedricha Banisha, miejscowość liczyła wówczas 102 mieszkańców, posiadała folwark, dwa wiatraki, gorzelnie i browar. Następnymi właścicielami od drugiej połowy XIX w. została rodzina von Kalckreuth z Podbrzezia Dolnego. W 1892 r. w pobliżu wsi przeprowadzono linię kolejową z Kożuchowa do Niegosławic. Ostatnim właścicielem majątku był Artur Schack von Wittenau, a wieś specjalizowała się w hodowli ciężkich koni pociągowych.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Zespół pod redakcją Tomasza Andrzejewskiego, Kożuchów Zarys dziejów, Kożuchów 2003