Dziecko Rosemary (film)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Dziecko Rosemary
Rosemary's Baby
Gatunek horror,
psychologiczny
Data premiery Ziemia 12 czerwca 1968
Kraj produkcji  Stany Zjednoczone
Język angielski
Czas trwania 136 minut
Reżyseria Roman Polański
Scenariusz Roman Polański
Główne role Mia Farrow
John Cassavetes
Ruth Gordon
Muzyka Krzysztof Komeda
Zdjęcia William A. Fraker
Scenografia Richard Sylbert
Montaż Sam O'Steen
Bob Wyman
Wytwórnia William Castle Productions
Dystrybucja Paramount Pictures

Dziecko Rosemary (ang. Rosemary's Baby) − film fabularny Romana Polańskiego z 1968 roku, ekranizacja powieści Iry Levina o tym samym tytule z 1967 roku. Czwarty pełnometrażowy film Polańskiego zrealizowany na Zachodzie, a drugi po Wstręcie podejmujący tematykę kobiecego obłędu.

Według danych Zespołu Programowego Biura Komitetu Kinematografii do czerwca 1991 roku w polskich kinach odbyło się 19059 seansów filmu, obejrzało go 1831587 widzów[1].

Opis fabuły[edytuj | edytuj kod]

Młode małżeństwo, Rosemary i Guy Woodhouse, wprowadza się do starej kamienicy na Manhattanie, Bramford, z którą wiąże się kilka makabrycznych historii. Po pewnym czasie Rosemary zachodzi w ciążę w okolicznościach, które mgliście pamięta – czuła się chora i śpiąca po kolacji oraz dziwnie smakującym deserze, będącym poczęstunkiem od sąsiadów – natrętnego małżeństwa Castevetów. U ciężarnej pojawiają się niepokojące objawy – bóle, trupia bladość, chudnięcie i apetyt na krwiste mięso. Przyjaciel małżeństwa – Hutch – zauważa, że dzieje się coś złego i dziwnego, a gdy zaczyna szukać przyczyn, zaraz zapada w tajemniczą śpiączkę i umiera. Udaje mu się jednak zostawić Rosemary książkę o czarach i czarownicach oraz wskazówki do swoich ustaleń. Dzięki temu kobieta dochodzi do wniosku, że jej sąsiedzi to sataniści, którzy odprawiają nad nią swe zaklęcia używając ziół – uśpili w noc poczęcia zatrutym deserem, podarowali amulet z używanym w magicznych rytuałach tanisem, serwują codziennie koktajle na wzmocnienie ciężarnej. Z czasem o udział w spisku zaczyna podejrzewać też swego męża i prowadzącego ciążę doktora Sapirsteina. Zbliża się termin rozwiązania, kobieta coraz bardziej boi się o siebie i dziecko. Zwraca się po pomoc do innego lekarza, ten jednak – widząc histeryczne zachowanie i słysząc niewiarygodne opowieści – oddaje ją z powrotem w ręce Sapirsteina i męża. Uwięziona w domu i półprzytomna Rosemary wydaje na świat dziecko, które natychmiast zostaje gdzieś zabrane. Kobieta nie ufa otaczającym ją ludziom – nie przyjmuje lekarstw, które jej podają, nie wierzy zapewnieniom, że noworodek umarł. Któregoś dnia odkrywa, że tuż za ścianą jest dziecko i że gromadzą się wokół niego sataniści. Idzie do nich, zagląda z matczyną tęsknotą do czarnej kołyski i wtedy zaczyna wrzeszczeć przerażona (kamera w ogóle nie pokazuje niemowlęcia). Wyznawcy diabła tłumaczą, że jej synek ma przerażające oczy po swoim prawdziwym ojcu – szatanie. Sam mąż – który zgodnie z jej wcześniejszymi podejrzeniami znajduje się w tym gronie – twierdzi, że nie stało się nic złego. Rosmary dostaje od starego Casteveta propozycję, by zajęła się dzieckiem, jak na prawowitą matkę przystało. Film kończy ujęcie ukazujące konsternację głównej bohaterki. Do widza należy wniosek, czy Rosemary (bohaterka jest przynajmniej z wychowania katoliczką) zdecyduje się wychowywać wespół z satanistami swoje dziecko i tym samym antychrysta, który ma zapanować nad światem, czy też odrzuci propozycję najbliższych, którzy ją zdradzili i samo półdiablę – potomka z gwałtu.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

Film Dziecko Rosemary odniósł sukces komercyjny i przyczynił się do powstania nowych filmów o podobnej tematyce, został też zauważony przez Amerykańską Akademię Filmową. W 1969 roku film nominowano do Oscara w kategoriach: najlepszy scenariusz adaptowany (Roman Polański) oraz najlepsza żeńska rola drugoplanowa (Ruth Gordon za rolę Minnie Castevet)[2]. Ruth Gordon została nagrodzona statuetką za swoją kreację.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Grażyna Stachówna: Roman Polański i jego filmy. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 18. ISBN 83-01-11300-6.
  2. Dziecko Rosemary - Nagrody filmowe wg IMDb