Stanisław Dzienisiewicz
Z Wikipedii
| Stanisław Dzienisiewicz komandor |
 |
| ur. 4 I 1897 w Radziechowicach zm. 14 VI 1979 w Londynie |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
wojna polsko-bolszewicka II wojna światowa |
|
|
|
|
 Order Wojenny Virtuti Militarii Krzyż Walecznych Krzyż Zasługi Medal Morski |
|
Stanisław Dzienisiewicz (ur. 4 stycznia 1897 w Radziechowicach k/Radomia, zm. 14 czerwca 1979 w Londynie) – komandor Polskiej Marynarki Wojennej, uczestnik I wojny światowej, wojny polsko-bolszewickiej i II wojny światowej, kawaler Orderu Virtuti Militari, trzykrotnie odznaczony Krzyżem Walecznych, w latach 1930–1945 dowódca ośmiu okrętów Marynarki Wojennej, dowódca Dywizjonu Szkolnego MW, komendant Centrum Wyszkolenia Specjalistów Floty, w 1946 dowódca Obozu Szkoleniowego ORP "Bałtyk".
[edytuj] Służba wojskowa
Stanisław Tytus Dzienisiewicz służbę wojskową rozpoczął w 1917 w 1 Pułku Ułanów, będącego zalążkiem 1 Pułku Ułanów Krechowieckich, walczącego w składzie I Korpusu Polskiego gen. Józefa Dowbor-Muśnickiego w Rosji. W 1918 trafił do 4 Dywizji Strzelców Polskich gen. Lucjana Żeligowskiego, a następnie walczył jako podchorąży kawalerii w składzie 14 Pułku Ułanów Jazłowieckich. Za okazane męstwo podczas walk w latach 1917–1920 był odznaczony Krzyżem kawalerskim Orderu Virtuti Militari (6921) oraz dwukrotnie Krzyżem Walecznych.
W 14 Pułku Ułanów Jazłowieckich dosłużył się stopnia porucznika i w tym stopniu przeszedł w 1923 do się Marynarki Wojennej, rozpoczynając służbę od ukończenia w 1925 Oficerskiej Szkoły Marynarki Wojennej w Toruniu. Był na ORP "Kaszub" podczas jego tonięcia po wybuchu kotłów w lipcu 1925. W 1928 jako wykładowca nawigacji pływał na ORP "Iskra". Do stopnia kapitana marynarki awansował w 1929. W latach 1930–1932 dowodził ORP "Podhalanin", a w międzyczasie ukończył w 1931 Ecole des officiers torpilleurs w Tulonie. W 1933 dowodził ORP "Ślązak".
Od marca do 29 lipca 1933 pełnił obowiązki dowódcy Oddziału Pomiarowego-Hydrograficznego w Biurze Hydrograficznym Marynarki Wojennej (BHMW).
Na przełomie lat 1934/1935 był dowódcą dywizjonu szkolnego Marynarki Wojennej, w którego skład weszły następujące okręty: ORP "Mazur", ORP "Lech", ORP "Kujawiak", ORP "Ślązak" i ORP "Gen. Sosnkowski" oraz została włączona Szkoła Specjalistów Morskich.
19 marca 1935 otrzymał awans do stopnia komandora podporucznika i następnie w latach 1935–1936 był zastępcą komendanta nowo utworzonego w Gdyni Centrum Wyszkolenia Specjalistów Floty. W 1936 uczestniczył w wodowaniu ORP "Gryf". W latach 1937–1938 był komendantem Centrum Wyszkolenia Specjalistów Floty w Gdyni. 27 lutego 1938 objął dowództwo ORP "Gryf" w stoczni w Havr we Francji i przyprowadził okręt do kraju. We wrześniu 1938 został wyznaczony na stanowisko szefa Oddziału Planowania i Ewidencji Marynarek Obcych w Sztabie Kierownictwa Marynarki Wojennej, na którym służył do wybuchu II wojny światowej. 5 września 1939 w grupie Sztabu KMW ewakuował się do Pińska. 23 września został aresztowany przez NKWD w Równem i uwięziony w obozie w Juchnowie, potem w Kozielsku i Griazowcu. Później trafił do m. Tockoje i Buzułuku, gdzie formował się 2 Korpus Polski gen. Władysława Andersa. Z Buzułuku razem z kmdr Żejmą został przewieziony do Murmańska, gdzie 20 stycznia 1942 zaokrętował się na brytyjski krążownik.
Po przybyciu 2 lutego 1942 do Anglii został skierowany do Rezerwowej Grupy Oficerów. Od 9 marca do maja 1942 odbywał staż na niszczycielu ORP "Piorun, a od 7 maja 1942 na niszczycielu ORP "Kujawiak" (16 czerwca 1942 w rejonie Malty tonął na ORP "Kujawiak", który uderzył w minę). Następnie do końca 1942 pracował w Kierownictwie Marynarki Wojennej i od 12 stycznia do końca kwietnia 1943 ponownie odbywał staż na ORP "Piorun". 1 maja 1943 został dowódcą ORP "Piorun" i dowodził nim do 7 stycznia 1944. Następnie od 12 stycznia do 15 lipca 1944 dowodził lekkim krążownikiem ORP "Dragon", który brał udział we wsparciu ogniem lądowania aliantów w Normandii, i z którego to, zgodnie z morskim obyczajem, zszedł w porcie Goosberry jako ostatni, po trafieniu okrętu 8 lipca 1944 żywą torpedą typu Neger (sternik pchor. mar. Potthast Karl Heinz). 4 października 1944 został pierwszym dowódcą bliźniaczego ORP "Conrad", na którym skończył swój udział w II wojnie światowej dowodząc nim do 26 lipca 1945. Służbę w Marynarce Wojennej zakończył na stanowisku dowódcy Obozu Szkolnego Marynarki Wojennej ORP "Bałtyk" w Okehampton.
Awansowany kolejno na stopnie oficerskie:
- podporucznik kawalerii – 1921
- porucznik kawalerii – 1922
- porucznik marynarki – 1923
- kapitan marynarki – 1929
- komandor podporucznik – 1935
- komandor porucznik – 1939
- komandor – 1945
[edytuj] Odznaczenia
Odznaczony Orderem Virtuti Militari, trzykrotnie Krzyżem Walecznych, Srebrnym Krzyżem Zasługi i dwukrotnie Medalem Morskim.
[edytuj] Bibliografia
- Julian Czerwiński, Małgorzata Czerwińska, Maria Babnis, Alfons Jankowski, Jan Sawicki. "Kadry Morskie Rzeczypospolitej. Tom II. Polska Marynarka Wojenna. Część I. Korpus oficerów 1918-1947." Wyższa Szkoła Morska. Gdynia 1996. (ISBN 83-86703-50-4)
