Dzierzba śródziemnomorska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Dzierzba śródziemnomorska
Lanius meridionalis
Temminck, 1820
Dzierzba śródziemnomorska
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina dzierzby
Rodzaj Lanius
Gatunek dzierzba śródziemnomorska
Synonimy
  • Lanius excubitor meridionalis Temminck, 1820
Podgatunki
  • L. m. meridionalis Temminck, 1820
  • L. m. koenigi Hartert, 1901
  • L. m. algeriensis Lesson, 1839
  • L. m. elegans Swainson, 1832
  • L. m. thersae Meinertzhagen, 1953
  • L. m. lahtora (Sykes, 1832)
  • L. m. leucopygos Hemprich & Ehrenberg, 1833
  • L. m. buryi L. Lorenz von Liburnau & Hellmayr, 1901
  • L. m. uncinatus P. L. Sclater & Hartlaub, 1881
  • L. m. jebelmarrae Lynes, 1923
Zasięg występowania
Mapa występowania
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Lanius meridionalis
Ptak z podgatunku Lanius m. algeriensis

Dzierzba śródziemnomorska (Lanius meridionalis) – gatunek średniego ptaka z rodziny dzierzb (Laniidae), zamieszkujący w zależności od podgatunku[1]:

  • dzierzba śródziemnomorska (Lanius meridionalis meridionalis) – południowa Francja i Półwysep Iberyjski.
  • Lanius meridionalis koenigiWyspy Kanaryjskie.
  • Lanius meridionalis algeriensisMaghreb.
  • dzierzba saharyjska (Lanius meridionalis elegans) – północna Sahara od Mauretanii po Morze Czerwone, północny Synaj i południowy Negew.
  • dzierzba arabska (Lanius meridionalis aucheri) – Lewant i Arabia oraz Irak, Iran oraz afrykańskie brzegi Morza Czerwonego po północną Somalię, współwystępując z L. m. elegans we wschodnim Sudanie, na północnym Synaju i w Izraelu.
  • Lanius meridionalis theresae – północny Izrael.
  • Lanius meridionalis lahtoraPakistan i północne Indie.
  • Lanius meridionalis leucopygos – południowa Sahara od Mali po sudański odcinek doliny Nilu.
  • Lanius meridionalis buryiJemen.
  • dzierzba sokotrzańska (Lanius meridionalis uncinatus) – Sokotra.
  • Lanius meridionalis jebelmarraeDarfur.
Cechy gatunku 
Przypomina srokosza, jednak mniejsza od niego. Wierzch głowy, kark, grzbiet, kuper i barki popielate, ogon i skrzydła oraz pas przez oko czarny. Spód ciała jasny. Brzegi ogona i lusterko białe.
Wymiary średnie 
długość ciała ok. 24-25 cm
rozpiętość skrzydeł ok. 30-36 cm
masa ciała ok. 50-70 g
Biotop 
Tereny z pojedynczymi zadrzewieniami, skraje lasów, zarośla.
Gniazdo 
Na drzewie lub krzewie, zazwyczaj na dość znacznej wysokości, zbudowane z gałązek i korzeni, wysłane puchem lub sierścią.
Jaja 
W ciągu roku wyprowadza jeden lęg, składając w styczniu-czerwcu 3-7 jaj.
Wysiadywanie 
Jaja wysiadywane są przez okres 15-16 dni głównie przez samicę. Pisklęta opuszczają gniazdo po 19-20 dniach.
Pożywienie 
Drobne kręgowce i duże owady.
Ochrona 
Na terenie Polski gatunek ten jest objęty ścisłą ochroną gatunkową[2].
Ciekawostki 
Dawniej uważana za podgatunek srokosza (Lanius excubitor) - jako Lanius excubitor meridionalis. Liczba podgatunków sporna.

Przypisy

  1. Frank Gill, Minturn Wright, David Donsker: Family (ang.). IOC World Bird List: Version 3.1. [dostęp 30 czerwca 2012].
  2. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 28 września 2004 r. w sprawie gatunków dziko występujących zwierząt objętych ochroną Dz. U. z 2004 r. Nr 220, poz. 2237

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]