Dziewczyny do wzięcia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dziewczyny do wzięcia
Gatunek obyczajowy, komedia
Data premiery 29 sierpnia 1972
Kraj produkcji Polska
Język polski
Czas trwania 45 min
Reżyseria Janusz Kondratiuk
Scenariusz Janusz Kondratiuk
Muzyka Czesław Niemen
Zdjęcia Wiesław Pyda
Scenografia Adam Nowakowski
Kostiumy Jolanta Komorowska
Montaż Lidia Pacewicz
Produkcja Zespół Filmowy Pryzmat
Wikicytaty Dziewczyny do wzięcia w Wikicytatach

Dziewczyny do wzięcia – polska komedia z 1972 roku w reżyserii Janusza Kondratiuka. Film czarno-biały.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Opis fabuły[edytuj | edytuj kod]

Film opowiada o jednodniowej przygodzie prowincjonalnych młodych dziewcząt pragnących przerwać monotonię życia na wsi. Trzy panny z podwarszawskiej miejscowości przybywają do stolicy, aby zaznać odrobinę wielkomiejskiego blichtru, z nadzieją na rozrywkę, poznanie chłopaka, a w perspektywie - może i trwały związek. Wpadają w oko dwóm mężczyznom, równie skrępowanym jak one same. Gdy wydaje się, że przyjdzie zakończyć dobrze rozpoczęty wieczór, sytuację i męski honor podrywaczy ratuje ich znajomy, kelner-światowiec, który udostępnia całej piątce klucze od własnego mieszkania, a po pracy dołącza do nich. Dziewczyny dobierają się w pary z poznanymi mężczyznami i spędzają wieczór, a w drodze powrotnej do domu pociągiem snują plany na przyszłość.

Plenery[edytuj | edytuj kod]

Jako plenery posłużyły m.in.: dworzec kolejowy Warszawa Śródmieście, Pałac Kultury i Nauki.

Ścieżka dźwiękowa[edytuj | edytuj kod]

  • W pociągu do Warszawy dziewczyny śpiewają piosenkę "Moda i miłość" grupy Czerwone Gitary z albumu Czerwone Gitary (3) oraz "Kiedyś przecież spotkamy się znów" grupy Wiślanie 69.
  • W filmie wykorzystano utwór pt. "Człowiek na człowieka" wykonywaną przez Halinę Kunicką (dwukrotnie odgrywany fragment).
  • Kelner (Zbigniew Buczkowski) śpiewa Marcie utwór "Pieski małe dwa".
  • Jako piosenkę końcową wykorzystano utwór "Com uczynił" w wykonaniu Czesława Niemena (słowa Bolesław Leśmian). Na planie filmu muzyk po raz pierwszy spotkał występującą w nim epizodycznie Małgorzatę Niemen, która później została jego żoną[1].

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

  • 1972: Złoty Ekran (przyznawany przez pismo "Ekran")
  • 1973: Jantar (KSF "Młodzi i Film", I Międzynarodowe Spotkania Filmowe "Młodzież na ekranie" w Koszalinie) - nagroda dla najlepszego filmu telewizyjnego

Przypisy

  1. Dziwny jest ten świat (pol.). onet.pl, 2013-08-12. [dostęp 2013-08-17].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]