| Dzik 3 |
 |
| Dane podstawowe |
| Państwo |
 Polska |
| Producent |
AMZ Kutno Sp. z o.o. |
| Typ pojazdu |
samochód opancerzony |
| Historia |
| Produkcja |
od 2004 |
| Dane techniczne |
| Silnik |
Iveco Aifo SOFIM 8140.43N, 107 kW (146 KM) |
| Pancerz |
większość B6; silnik B4 |
| Długość |
5,74 |
| Szerokość |
2,05 |
| Wysokość |
2,16 |
| Masa |
5,5 - 6,2 |
| Osiągi |
| Prędkość |
100 km/h |
| Zasięg |
800 km |
| Dane operacyjne |
| Uzbrojenie |
| w stropie obrotnica na karabin maszynowy PK/PKS używający 7,62 x 51 NATO (alternatywnie karabin NSW używający 12,7 x 107 mm albo 12,7 x 99 mm NATO), dwie podwójne wyrzutnie granatów dymnych, 13 otworów strzelniczych |
| Użytkownicy |
Polska
 Irak |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
Dzik – opancerzony samochód produkcji polskiej. Wytwarzany przez AMZ-Kutno w Kutnie od 2004 roku. Przeznaczony do celów patrolowo-interwencyjnych, może być wykorzystywany przez służby porządku publicznego i siły zbrojne. Pancerz zapewnia ochronę przed pociskami pośrednimi kalibru 7,62mm.
- Dzik-AT (antyterrorystyczny) - przewozi 6-8 osób, 3 drzwi, 10 otworów strzelniczych. W polskiej Policji zastępują transportery opancerzone BTR-60.
- Dzik-2 - 6-8 osób, 5 drzwi, 8 otworów strzelniczych, w stropie obrotnica na karabin maszynowy.
- Dzik-3 (Ain Jaria - 1) - do 11 osób, 4 drzwi, 13 otworów strzelniczych, w stropie obrotnica na karabin maszynowy, dwie podwójne wyrzutnie granatów dymnych. Wersja eksportowa zaprojektowana dla irackich sił bezpieczeństwa. Produkowany seryjnie od września lub października 2005 roku[1].
- Dzik Cargo
Wszystkie wersje napędzane są silnikiem wysokoprężnym z turbodoładowaniem, o pojemności 2797 cm³ i mocy maksymalnej 107 kW (146 koni mechanicznych). Podwozie z napędem na 4 koła pochodzi z włoskiej firmy SCAM (SM55 w Dzik-AT, wzmocnione SM62 w dalszych wersjach).
[edytuj] Użytkownicy
Dziki-AT użytkowane są w formacjach antyterrorystycznych polskiej Policji od grudnia 2004[2]. Dziki-2 zostały zakupione przez Żandarmerię Wojskową. W czerwcu 2005 roku podpisano kontrakt między Bumarem a rządem Iraku, dotyczący dostawy 600 sztuk Dzików-3, które włączone zostały do służby pod nazwą Ain Jaria - 1[3]. Zakończenie dostaw nastąpiło w marcu 2008 roku. Ze względu na różnice w interpretacji zapisów kontraktu wyeksportowano do Iraku jedynie 531 sztuk[4] tych pojazdów. Dziki-3 zamówiło też Wojsko Polskie. Dostawy mają się skończyć przed 2010 rokiem.
[edytuj] Zobacz też
[edytuj] Bibliografia
- Hołdanowicz G., Dzik - propozycja na czasie. [w:] "Raport Wojsko Technika Obronność", nr 11, 2004.
- Hołdanowicz G., Dzik 2 w Sulejówku i Wilnie. "Raport Wojsko Technika Obronność", nr 4 2005.
- Kiński A., Dzik-3 dla Iraku. [w:] "Nowa Technika Wojskowa", nr 8, 2005.
- Orłowski L., Samochód patrolowo-interwencyjny Dzik. Wyd. Bellona, Warszawa 2006, ss. 32. Seria: Typy Broni i Uzbrojenia 222, ISBN 83-11-10492-1
Przypisy
- ↑ Porównaj: Jarosław Rybak, Dzik pustyni, za "Super Expressem". Porównaj również Dzik leci do Iraku za Gazetą Wyborczą. [Dostęp: 15.03.2008 r.]
- ↑ Grzegorz Hołdanowicz, Dzik 2 w Sulejówku i Wilnie
- ↑ Informacje o tym kontrakcie m.in. w artykule Dzik-3 dla Iraku, [w:] Magnum-X. Elektroniczna Gazeta Targowa. XV Międzynarodowy Salon Przemysłu Obronnego, Kielce 2005. [Dostęp: 15.03.2008 r.]
- ↑ Norbert Bączyk. Zwierzyniec z Kutna. „Polska Zbrojna”. 591, s. 46-48, 18 maja 2008. Warszawa: Redakcja Wojskowa. ISSN 0867-4523.
[edytuj] Linki zewnętrzne
Polska
Irak
Multimedia w Wikimedia Commons
