Dzik erymantejski
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Dzik erymantejski – w mitologii greckiej olbrzymi dzik siejący spustoszenie na stokach góry Erymantos. Gonił ludzi aż do ich śmierci z braku sił.
Schwytanie go było czwartą z dwunastu prac Heraklesa. Dzika miał Herakles schwytać zimą, więc po wypłoszeniu go z gęstwin ścigał tak długo, aż zwierzę omdlało ze zmęczenia. Herakles zabrał bestię na plecy i odniósł do królestwa Eurysteusza. Na widok bestii przerażony Eurysteus ukrył się w wielkiej kadzi, którą przygotował sobie na wypadek niebezpieczeństwa.
W Kume w Kampanii jako votum pokazywano kły dzika erymantejskiego.
