Dzik erymantejski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Rzeźba Louisa Touaillon, Herakles z dzikiem erymantejskim, Berlin

Dzik erymantejski (gr. Ἐρυμάνθιος Κάπρος Erymánthios Kápros, łac. Aper Erymanthius) – w mitologii greckiej olbrzymi dzik siejący spustoszenie na stokach góry Erymantos. Gonił ludzi aż do ich śmierci z braku sił.

Schwytanie go było czwartą z dwunastu prac Heraklesa. Dzika miał Herakles schwytać zimą, więc po wypłoszeniu go z gęstwin ścigał tak długo, aż zwierzę omdlało ze zmęczenia. Herakles zabrał bestię na plecy i odniósł do królestwa Eurysteusza. Na widok bestii przerażony Eurysteusz ukrył się w wielkiej kadzi, którą przygotował sobie na wypadek niebezpieczeństwa.

W Kume w Kampanii jako votum pokazywano kły dzika erymantejskiego.