Dzioborożec wielki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dzioborożec wielki
Buceros bicornis[1]
Linnaeus, 1758
Dzioborożec wielki
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd neognatyczne
Rząd dzioborożcowe
Rodzina dzioborożce
Rodzaj Buceros
Gatunek dzioborożec wielki
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 NT pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Dzioborożec wielki (Buceros bicornis) – gatunek ptaka z rodziny dzioborożców (Bucerotidae) występującego w Indiach, na Półwyspie Indochińskim, Malajskim i Sumatrze. Może żyć 50 lat.

Morfologia
Czarno-białe upierzenie. Ma potężny żółty dziób z rogową naroślą u nasady.
Wymiary
  • długość ciała: 95–120 cm
  • masa ciała: 2–4 kg
Biotop
Lasy subtropikalne.
Pożywienie
Głównie owoce i jagody, ale zjada też drobne zwierzęta.
Rozmnażanie
Po złożeniu jaj samica jest "zamurowywana" w dziupli drzewa przez samca, który odtąd karmi rodzinę. Po 8 tygodniach samica niszczy ściankę z gliny i wraz z pisklętami wylatuje z gniazda.

Przypisy

  1. Buceros bicornis w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Buceros bicornis. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)