Dziwolotek flagopióry

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Dziwolotek flagopióry
Caprimulgus longipennis[1]
Shaw, 1796
Samiec, Wybrzeże Kości Słoniowej
Samiec, Wybrzeże Kości Słoniowej
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada neognatyczne
Rząd lelkowe
Rodzina lelkowate
Podrodzina lelki
Rodzaj Caprimulgus
Gatunek dziwolotek flagopióry
Synonimy
  • Macrodipteryx longipennis (Shaw, 1796)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Dziwolotek flagopióry (Caprimulgus longipennis) – gatunek średniego ptaka z rodziny lelkowatych (Caprimulgidae). Zasiedla Afrykę na południe od Sahary i na północ od równika.

Wygląd zewnętrzny
Występuje wyraźny dymorfizm płciowy. Samice są jaśniejsze od samców, które w sezonie lęgowym mają na obu skrzydłach wydłużoną drugą od wewnątrz lotkę pierwszorzędową. Jest to duży gatunek lelka, o małym dziobie i ciemnych oczach. Cechuje go maskujące ubarwienie wierzchu ciała: brunatne, z szarobiałymi, płowymi i ciemnobrązowymi prążkami i plamkami. Na karku rdzawopłowa obroża. Samce mają białe gardło.
Wymiary
  • długość ciała: 27 cm (bez wydłużonych lotek)
  • rozpiętość skrzydeł: 43-47 cm
  • masa ciała: 31-65 g
Biotop
Lekko zalesiona sawanna, zarośla, polany leśne i otwarte tereny piaszczyste.
Zachowanie
Poluje w nocy, w locie, nad terenami otwartymi.
Pożywienie
Zjada latające owady, w tym szarańczę, ćmy, chrząszcze, muchy i latające termity.
Głos
Samiec odzywa się nagłym, szczebioczącym "ts-ts-ts-ts-ts", przypominającym owada.
Lęgi
Samiec kopuluje z kilkoma samicami. Lęg wyprowadza raz w roku. Składa na ziemi 1-2 jaja. Inne szczegóły nieznane.

Przypisy

  1. Macrodipteryx longipennis. w: Integrated Taxonomic Information System (ang.) [dostęp 2014-02-15]
  2. Macrodipteryx longipennis. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 2014-02-15]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • D. Chandler, D. Couzens, E. Dunn, J. Elphic, R. Hume i inni: Fakty o zwierzętach świata: Ptaki. Warszawa: MULTICO Oficyna Wydawnicza, 2008, s. 166. ISBN 978-83-7073-583-8.