Dzmitryj Pauliczenka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Dzmitryj Pauliczenka
Дзмі́трый Паўлічэ́нка
pułkownik
Data i miejsce urodzenia 1966
Witebsk, Białoruska SRR, ZSRR
Przebieg służby
Lata służby do 6 października 2008
Siły zbrojne Siły Zbrojne Republiki Białorusi
Jednostki Brygada Specjalnego Przeznaczenia Wojsk Wewnętrznych MSW (в/ч 3214)
Stanowiska Dowódca
Odznaczenia
Order "Za odwagę osobistą"

Dzmitryj Walerjewicz Pauliczenka (biał. Дзмі́трый Валер’евіч Паўлічэ́нка[1], ros. Дмитрий Валерьевич Павличенко, Dmitrij Walerjewicz Pawliczenko; ur. w 1966 w Witebsku) – białoruski wojskowy, pułkownik, były szef oddziałów specjalnych białoruskiego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. W 2000 roku został aresztowany przez białoruskie KGB i oskarżony o stworzenie Specjalnego Oddziału Szybkiej Reakcji - "szwadronu śmierci", który porywał i zabijał białoruskich opozycjonistów[2]. Po wyborach prezydenckich w 2006 roku otrzymał zakaz wjazdu do krajów Unii Europejskiej i Stanów Zjednoczonych.

Pełnił funkcję dowódcy Brygady Specjalnego Przeznaczenia Wojsk Wewnętrznych MSW (в/ч 3214, Urucze, Mińsk). 6 października 2008 roku został odwołany ze stanowiska przez ministra spraw wewnętrznych Uładzimira Nawumaua. Zastąpił go płk. Juryj Karajeu[3]. Wkrótce potem Pauliczenka przeszedł na emeryturę.

Opinie na temat udziału w łamaniu praw człowieka[edytuj | edytuj kod]

Według raportu przygotowanego przez polską Fundację Wolność i Demokracja, Dzmitryj Pauliczenka jest podejrzany o udział w porwaniu i zamordowaniu przeciwników politycznych Alaksandra Łukaszenki: Wiktara Hanczara, Anatola Krasouskiego, Juryja Zacharanki i Dzmitryja Zawadskiego, a także, że wielokrotnie kierował brutalnym rozpędzaniem demonstracji w Mińsku, osobiście katował wielu ich uczestników[4]. 2 lutego 2011 roku znalazł się na liście pracowników organów administracji Białorusi, którzy za udział w domniemanych fałszerstwach i łamaniu praw człowieka w czasie wyborów prezydenckich w 2010 roku otrzymali zakaz wjazdu na terytorium Unii Europejskiej[5].

Przypisy

  1. Zapis według oficjalnego wariantu języka białoruskiego. Alternatywne formy zapisu:
    • według tzw. wariantu klasycznego (taraszkiewicy): Дзьмі́тры Валер’евіч Паўлічэ́нка (czyt. Dzmitry Walerjewicz Pauliczenka);
    • przy użyciu białoruskiej łacinki: Dzmitryj Valer'jevič Paŭličenka lub Dzmitry Valer'jevič Paŭličenka.
  2. Andrzej Brzeziecki, Małgorzata Nocuń, Łukaszenka. Niedoszły car Rosji, SIW Znak, Kraków 2014, s. 105-119.
  3. Wiaczesław Budkiewicz, BiełaPAN: Pawliczenko pieriewiedien w rasporiażenije komandujuszczego wnutriennimi wojskami MWD. Naznaczen nowyj komandir w/cz3214 (ros.). tut.by, 2008-10-06 13:50. [dostęp 2011-01-06].
  4. Białoruski system represji…. s. 45.
  5. Pouny spis 208 biełaruskich czynounikau, jakim zabaronieny ujezd u ES (biał.). Nasza Niwa, 2011-10-11 12:05. [dostęp 2011-10-11].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]