Wieża Srebrnych Dzwonów na Wawelu
| Wieża Srebrnych Dzwonów | |
 nr rej. A-7 20.II.1933 |
|
 Wieża Srebrnych Dzwonów, za nią Wieża Zegarowa |
|
| Państwo |  Polska |
| Miejscowość | Wawel, Kraków |
| Ukończenie budowy | XII, XV wiek |
Plan budynku |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Wieża Srebrnych Dzwonów, zw. także Wikaryjską – jedna z wież katedry wawelskiej.
Jej przyziemie (do wysokości 12 m) pochodzi z drugiej katedry (tzw. hermanowskiej) z XII w. W XIV wieku Wieża Wikaryjska spaliła się, zachowując samo przyziemie (odbudowana została na początku XV wieku).
Znajdują się na niej trzy dzwony: Maciek, Nowak i Gaworek. Według legendy w ich spiżu znajdować się miała znaczna domieszka srebra, czemu zawdzięczać miały melodyjny dźwięk. Stąd ukuta w XIX wieku nazwa Wieża Srebrnych Dzwonów. Wcześniej wieżę i dzwony nazywano wikaryjskimi, gdyż dzwoniły na nabożeństwa sprawowane przez wikariuszy katedry. W przyziemiu wieży znajduje się kaplica rodu Szafrańców.
Spis treści |
Dzwony [edytuj]
Dzwon Maciek [edytuj]
Ufundowany przez Krakowską kapitułę Katedralną w 1669 roku. Jest najmniejszym i najmłodszym dzwonem Katedry Wawelskiej. Klosz dzwonu ma średnicę 72 cm i waży 210 kg. Dzwoni dźwiękiem Dis.
Dzwon Nowak [edytuj]
Zwany także Hermanem. Ufundowany przez kanonika krakowskiego Hermana około 1271 roku, za czasów panowania księcia Bolesława Wstydliwego i św. Kingi. jest Najstarszym dzwonem Katedry Wawelskiej. Klosz dzwonu ma średnicę 83 cm i waży 420 kg. Dzwoni dźwiękiem Cis.
Dzwon Gaworek [edytuj]
Zwany także Zbyszkiem. Ufundowany około 1423 przez biskupa Zbigniewa Oleśnickiego, bohatera bitwy pod Grunwaldem, późniejszego kardynała. Klosz dzwonu ma średnicę 98 cm i waży 732 kg. Dzwoni dźwiękiem Ais.
Bibliografia [edytuj]
- Krzysztof J. Czyżewski, Królewska Katedra na Wawelu, Kraków 1999.
- Mieczysław Rokosz, Wieże i dzwony Wawelu,Societas Vistulana, Kraków 2006, ISBN 83-88385-73-9.
