Dzwonek karpacki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Dzwonek karpacki
Campanula carpatica a1.JPG
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad Euphyllophyta
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad astrowe
Rząd astrowce
Rodzina dzwonkowate
Rodzaj dzwonek
Gatunek dzwonek karpacki
Nazwa systematyczna
Campanula carpatica Jacq.
Hort. bot. vindob. 1:22, t. 57. 1771
Synonimy

Campanula turbinata Schott et al.[2]

"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons

Dzwonek karpacki (Campanula carpatica Jacq.) – gatunek rośliny z rodziny dzwonkowatych (Campanulaceae). Na świecie ma swoje naturalne stanowiska wyłącznie w Karpatach, ale poza granicami Polski. Jest endemitem karpackim[3]. W Polsce jest często uprawiany, jako roślina ozdobna.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Bylina tworząca luźne kępy wysokości 15–40 cm o licznych i wiotkich, pokładających się lub podnoszących, rozgałęzionych łodygach. Pędy nagie lub owłosione krótkimi, szorstkimi włoskami.
Liście
Ogonkowe. Dolne liście duże, sercowatojajowate, karbowano-piłkowane. Górne liście mają zaokrągloną nasadę i są równowąskie i całobrzegie.
Kwiaty
Odmiana o białych kwiatach
Kwiaty
Duże, dzwonkowate, o lazurowym kolorze, wyrastające pojedynczo lub po kilka na długich szypułkach. Zdarzają się również kwiaty białe. Korona ma ząbki wcięte co najwyżej do 1/3 długości. Wewnątrz pojedynczy słupek z 3 lub 4 zagiętymi znamionami. Zatoki pomiędzy ząbkami kielicha bez wyrostków.
Owoce
Torebka.

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Bylina, hemikryptofit. Kwitnie od lipca do września. W naturalnym swoim środowisku rośnie na skałach, szczególnie wapiennych.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Roślina ozdobna. Nadaje się szczególnie na rabaty i do ogrodów skalnych. Wymaga próchniczno-gliniastej gleby i słonecznego lub półcienistego stanowiska. Można go uprawiać z nasion, lub przez podział bryły korzeniowej. Zwykle sam się rozsiewa[4]. Jeżeli nie chcemy, aby się rozsiewał w ogrodzie, po przekwitnieniu należy ściąć kwiatostany.

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-04-14].
  2. Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-07-20].
  3. Władysław Szafer, Stanisław Kulczyński: Rośliny polskie. Warszawa: PWN, 1953.
  4. Bolesław Chlebowski, Kazimierz Mynett: Kwiaciarstwo. Warszawa: PWRiL, 1983. ISBN 83-09-00544-X.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Władysław Szafer, Stanisław Kulczyński: Rośliny polskie. Warszawa: PWN, 1953.