Dzwonnik nagoszyi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dzwonnik nagoszyi
Procnias nudicollis[1]
(Vieillot, 1817)
Dzwonnik nagoszyi
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd pierwowróblowce
Rodzina bławatniki
Rodzaj Procnias
Gatunek dzwonnik nagoszyi
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 VU pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Dzwonnik nagoszyi (Procnias nudicollis) – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny bławatników. Zasiedla wschodnią Amerykę Południową. Narażony na wyginięcie.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Całkowita długość ciała wynosi około 27,9 cm, z czego 8,9 cm przypada na ogon. Skrzydło mierzy 15,7 cm (wymiary dla okazów z Muzeum Brytyjskiego). U samca większa część upierzenia biała. Bogi głowy i gardło cechuje naga, zielona[3] skóra. Dziób czarniawy. Nogi i stopy brązowe. Samica z wierzchu zielona, wierzch głowy ciemniejszy. Od spodu żółtawa, pokryta zielonymi paskami. Gardło szarawe w czarne pasy. Okolice kloaki żółtawe[4]. Masa ciała wynosi 150-225 g[3].

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Występuje na dużym obszarze wschodniej Brazylii (od Alagoas na południe do Rio Grande do Sul), w północno-wschodniej Argentynie (Misiones, raz odnotowany w Corrientes) oraz we wschodnim Paragwaju. Spotykany do wysokości 1150 m n.p.m[5]. Środowisko życia stanowią nizinne i podgórskie lasy pierwotne[3].

Głos[edytuj | edytuj kod]

Samiec siedząc na wystającej gałęzi odzywa się metalicznym dźwiękiem, przypominającym uderzanie młotem o kowadło[3].

W niewoli[edytuj | edytuj kod]

Dzwonnik nagoszyi znalazł się w pochodzącym z 1851 roku spisie zwierząt z Knowsley Hall - znajdowała się tam menażeria i ptaszarnia; co ciekawe przypisano go do nieistniejącej obecnie rodziny Ampelidae[6].

Status zagrożenia[edytuj | edytuj kod]

Według IUCN dzwonnik nagoszyi posiada status narażonego na wyginięcie (VU, Vulnerable), do roku 2000 posiadał status bliskiego zagrożenia (NT, Near Threatened). Populację szacuje się na nie więcej niż 10 000 osobników. Zagrożenie stanowi wycinka lasów oraz odłów ptaków do niewoli. Gatunek ten występuje jednych w parkach narodowych - Park Narodowy Iguazú (Argentyna), Park Narodowy Boa Nova, Park Narodowy Chapada Diamantina, Park Narodowy Caparaó, Park Narodowy Iguaçu (Brazylia) oraz Park Narodowy San Rafael (Paragwaj)[5].

Przypisy

  1. Procnias nudicollis w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Procnias nudicollis. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 David Burni, Ben Hoare, Joseph DiCostanzo, BirdLife International (mapy wyst.), Phil Benstead i inni: Ptaki. Encyklopedia. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2009, s. 340. ISBN 978-83-01-15733-3.
  4. Philip Lutley Sclater: Catalogue of Birds in the British Museum. T. 14. Passeriformes. 1888, s. 404.
  5. 5,0 5,1 Bare-throated Bellbird Procnias nudicollis. BirdLife International. [dostęp 23 grudnia 2013].
  6. J.C. Stevens: A catalogue of the menagerie and aviary at Knowsley : formed by the late Earl of Derby ... which will be sold by auction. 1851, s. 18.