Dzwony (Rachmaninow)
| Dzwony, op. 35 Колокола |
|
| Kompozytor | Sergiusz Rachmaninow |
| Forma muzyczna | symfonia chóralna |
| Czas powstania | 1912 - 1913 |
| Miejsce powstania | Rzym, Iwanowka |
| Tekst | Edgar Allan Poe (tłum. Konstantin Balmont |
| Data premiery | 30 listopada 1913 |
| Miejsce premiery | Sankt Petersburg |
| Czas trwania | ok. 35 min. |
Dzwony, op. 35 (ros. Колокола) to tytuł symfonii chóralnej Sergiusza Rachmaninowa na tenor, sopran, baryton, chór i orkiestrę symfoniczną, skomponowanej w latach 1912-1913.
Inspiracją do napisania utworu, uważanego przez kompozytora za swoje najlepsze dzieło, był poemat Dzwony Edgara Allana Poe w tłumaczeniu Konstantina Balmonta, wysłany Rachmaninowowi przez uczennicę i wielbicielkę kompozytora, Marię Daniłową. Tematyka poematu podziałała na wyobraźnię kompozytora, od wczesnego dzieciństwa zafascynowanego dźwiękiem cerkiewnych dzwonów oraz ich obecnością w najważniejszych momentach życia każdego Rosjanina i zaowocowała symfonią chóralną napisaną w latach 1912-1913 częściowo w Rzymie, częściowo w rosyjskiej posiadłości Rachmaninowa. Premiera utworu (pod batutą kompozytora) odbyła się w listopadzie 1913 roku w Sankt-Petersburgu. Utwór został opublikowany w 1920, natomiast wersja poprawiona ukazała się w 1936.
Symfonia składa się z czterech części:
- I Allegro ma non tanto (tenor z towarzyszeniem chóru i orkiestry) - dźwięk srebrnych dzwoneczków przy saniach metaforą młodości,
- II Lento (sopran z towarzyszeniem chóru i orkiestry) - dźwięk złotych dzwonów weselnych metaforą miłości,
- III Presto (chór z orkiestrą) - dźwięk mosiężnych dzwonów alarmowych metaforą strachu i zagrożenia,
- IV Lento lugubre (baryton lub bas z towarzyszeniem chóru i orkiestry) - dźwięk żelaznych dzwonów pogrzebowych metaforą śmierci.
