EDFA

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Schematyczne przedstawienie zasady działania wzmiacniacza typu EDFA

Wzmacniacz optyczny ze światłowodu domieszkowanego erbem (z ang. erbium-doped fiber amplifier).

Wzmacniacze tego typu są wykorzystywane do wzmacniania optycznego (lub podczerwonego) sygnału w sposób bezpośredni, to znaczy bez użycia żadnych dodatkowych urządzeń opto-elektronicznych (zamieniających sygnał optyczny na elektryczny lub odwrotnie).

Budowa i zasada działania wzmacniacza EDFA[edytuj | edytuj kod]

Wzmacniacz EDFA wykonany jest z kilkumetrowego odcinka światłowodu (włókna optycznego) domieszkowanego erbem. Światłowód połączony jest z pompą optyczną (laser dużej mocy). Światło lasera i sygnał wejściowy doprowadzany jest do światłowodu za pomocą sprzęgacza WDM. Podczas pracy wzmacniacza pompa laserowa wzbudza jony erbu Er3+, poprzez które oddają energię wzmacniając sygnał optyczny przechodzący przez włókno. Sygnał wzmacniany jest na skutek zjawiska wymuszonej emisji (inwersji obsadzeń uzyskanych w wyniku pompowania optycznego).

Parametry wzmacniacza EDFA[edytuj | edytuj kod]

  • długość wzmacnianej fali ok. 1530 - 1550 nm
  • długość fali pompy laserowej 980 nm lub 1480 nm
  • wzmocnienie ok. 30 do 40 dB (zależy od koncentracji jonów erbu, średnicy rdzenia światłowodu, mocy pompy i długości wzmacniacza)
  • moc wyjściowa do +20 dBm (100 mW)
  • poziom szumu 4 dB
  • sprawność pompowania ok. 90%

Wzmacniacze EDFA pracują w systemach o długości fali ok. 1550 nm, dla innych zastosowań np. sieci telewizji kablowych CATV wymagających np. długości fali 1310 nm, światłowody domieszkuje się neodymem lub prazeodymem.

Zobacz też: Optoelektronika

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Sergiusz Patela: Wzmacniacze optyczne. 2005. [dostęp 9 stycznia 2009].