EDSAC

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
EDSAC (25).jpg

EDSAC (akronim od ang. Electronic Delay Storage Automatic Calculator) – komputer oparty na architekturze von Neumanna, skonstruowany przez zespół Maurice'a Wilkesa z University of Cambridge Mathematical Laboratory, na którym pierwszy program uruchomiono 6 maja 1949 r.

Pierwszym komputerem wykonującym zapisany program był Small-Scale Experimental Machine, ale EDSAC był pierwszą maszyną wykorzystywaną w praktyce – wykonywano na nim badania uniwersyteckie. Wykorzystywano w nim pamięć na rtęciowych liniach opóźniających (pamięć dynamiczną) i lampy próżniowe dla układów logicznych. W 1953 r. David Wheeler zaprojektował rejestr indeksowy, jako rozszerzenie oryginalnej konstrukcji EDSAC.

Projekt był wspierany przez brytyjską firmę J. Lyons & Co. Ltd., która otrzymała później wyróżnienie za pierwszy wykorzystywany komercyjnie komputer LEO I oparty na projekcie EDSAC.

Na organizacji EDSAC wzorował się Romuald Marczyński budując komputer EMAL.

W National Museum of Computing w Bletchley Park zostanie zbudowana działająca replika[1].

Dane techniczne[edytuj | edytuj kod]

  • szybkość:
    • 650 operacji na sekundę
  • zegar: 500 kHz
  • pamięć:
    • operacyjna pamięć rtęciowa:
      • 1024 słowa długości 17 bitów (32 rury)
    • taśmowa: dodana w 1952 r.
  • urządzenia zewnętrzne:
  • technologia:
  • zasilanie: 12 KW.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Nicole Kobie: EDSAC computer to be rebuilt at Bletchley Park (ang.). PC Pro, 2011-01-13. [dostęp 2011-01-14].