EDSAC
.jpg)
EDSAC (akronim od ang. Electronic Delay Storage Automatic Calculator) – komputer oparty na architekturze von Neumanna, skonstruowany przez zespół Maurice'a Wilkesa z University of Cambridge Mathematical Laboratory, na którym pierwszy program uruchomiono 6 maja 1949 r.
Pierwszym komputerem wykonującym zapisany program był Small-Scale Experimental Machine, ale EDSAC był pierwszą maszyną wykorzystywaną w praktyce – wykonywano na nim badania uniwersyteckie. Wykorzystywano w nim pamięć na rtęciowych liniach opóźniających (pamięć dynamiczną) i lampy próżniowe dla układów logicznych. W 1953 r. David Wheeler zaprojektował rejestr indeksowy, jako rozszerzenie oryginalnej konstrukcji EDSAC.
Projekt był wspierany przez brytyjską firmę J. Lyons & Co. Ltd., która otrzymała później wyróżnienie za pierwszy wykorzystywany komercyjnie komputer LEO I oparty na projekcie EDSAC.
Na organizacji EDSAC wzorował się Romuald Marczyński budując komputer EMAL.
W National Museum of Computing w Bletchley Park zostanie zbudowana działająca replika[1].
Dane techniczne [edytuj]
- szybkość:
- 650 operacji na sekundę
- zegar: 500 kHz
- pamięć:
- operacyjna pamięć rtęciowa:
- 1024 słowa długości 17 bitów (32 rury)
- taśmowa: dodana w 1952 r.
- operacyjna pamięć rtęciowa:
- urządzenia zewnętrzne:
- technologia:
- 3000 lamp elektronowych
- 12 stojaków
- zasilanie: 12 KW.
Linki zewnętrzne [edytuj]
Przypisy
- ↑ Nicole Kobie: EDSAC computer to be rebuilt at Bletchley Park (ang.). PC Pro, 2011-01-13. [dostęp 2011-01-14].
