EN81
| EN81 | |
 EN81-002 w Krakowie |
|
| Producent | PESA Bydgoszcz  |
| Lata budowy | 2005-2007 |
| Układ osi | Bo'2' |
| Układ wagonów | s (silnikowy) |
| Liczba miejsc siedzących | 60 |
| Masa służbowa | 53 t |
| Długość całkowita | 26,53 m |
| Szerokość | 2830 |
| Średnica kół | 840 mm |
| Napięcie zasilania | 3 kV DC |
| Liczba i moc silników | 2 x 280 kW |
| Typ silników trakcyjnych | DKLBZ0910-4A |
| Moc ciągła | 560 kW |
| Prędkość konstrukcyjna | 120 km/h |
| System hamulca | tarczowe + hamowanie ED |
 Galeria mediów w Wikimedia Commons |
|
EN81 (typ 308B) – elektryczny wagon silnikowy wyprodukowany przez zakłady PESA w Bydgoszczy. W założeniu ma służyć na zelektryfikowanych trasach podmiejskich wyposażonych w niskie perony do obsługi kursów o niewielkiej liczbie pasażerów, gdy nieopłacalne jest eksploatowanie kilkuwagonowych zespołów trakcyjnych. Jest to pierwszy wyprodukowany w Polsce pojazd napędzany energooszczędnymi silnikami asynchronicznymi.
Spis treści |
[edytuj] Historia
[edytuj] Tło powstania
Zmniejszający się ruch lokalny spowodował konieczność zmniejszania składów pociągów. Brakowało jednak niewielkich pojazdów elektrycznych, które mogłyby zastąpić duże i prądożerne EN57. W okolicy Krakowa problem ten został tymczasowo rozwiązany przez eksploatację spalinowych szynobusów na zelektryfikowanych liniach lokalnych. Nie było to jednak dobre rozwiązanie, gdyż zwiększało koszty obsługi linii; dodatkowo PLK naliczało stawki za użytkowanie torów oraz trakcji elektrycznej, mimo że pojazdy z silnikiem diesla z niej nie korzystały[1].
[edytuj] Rodzaj pojazdu szynowego
308B to wagon elektryczny. Inne przypisywane określenia są często błędne. Przez producenta jest opisywany niepoprawnie pod względem językowym jako "elektryczny autobus szynowy". Często jest też nazywany elektrycznym zespółem trakcyjnym, a takim nie jest, bo jest jednoczłonowy.
[edytuj] Konstrukcja
Przy projektowaniu wykorzystano część koncepcji sprawdzonych podczas produkcji EN95 dla WKD oraz szynobusów. Z tego względu wiele elementów (np. czoła) są podobne do EN95, a pudło w środkowej części (między wózkami) jest obniżane. Wagon opiera się na dwóch dwuosiowych wózkach: napędowym i tocznym[2]. Takie rozwiązanie jest wykorzystywane między innymi w wagonie spalinowym serii SA103. Zastosowane sprzęgi śrubowe umożliwiają w razie potrzeby łączenie z innymi wagonami, np. serii Bh.
[edytuj] Pantograf
EN81, podobnie jak typowe tramwaje, wyposażony jest w jeden połówkowy pantograf[2].
[edytuj] Drzwi
W wagonie zamontowano dwie pary dwuskrzydłowych drzwi odskokowo-przesuwnych (rozwiązanie to jest coraz częściej wykorzystywane w nowych pojazdach). Drzwi znajdują się w części niższej, co ułatwia wysiadanie przy niskich peronach, jednakże jest kłopotliwe przy wysokich[3].
[edytuj] Przedział pasażerski
Wnętrze jest bezprzedziałowe z korytarzem w środku; rozwiązanie to jest powszechnie stosowane w składach podmiejskich i lokalnych ze względu na wygodę w wymianie pasażerów. W pojeździe zamontowano 60 miejsc siedzących. Fotele dla pasażerów są identyczne z zastosowanymi w SA103, siedzenia są półmiękkie pokryte materiałem. W sąsiedztwie kabiny B znajdują się dwa miejsca na wózki inwalidzkie[3]. Wagon posiada toaletę z zamkniętym obiegiem, klimatyzację, system monitoringu oraz miejsce do przewozu bagażu.
[edytuj] Kabiny maszynisty
Na obu końcach wagonu znajdują się identyczne kabiny maszynisty. Przy pulpicie z przyrządami znajduje się jeden fotel dla kierującego pociągiem. Drugi ze względu na prędkość maksymalną niższą niż 130km/h jest niepotrzebny. W środku są też konsole do sterowania wyświetlaczami oraz mikrofon[3].
[edytuj] Eksploatacja
Obecnie eksploatowane jest 8 sztuk: sześć (EN81-001, EN81-002, EN81-005, EN81-006, EN81-007, EN81-008) kursuje w aglomeracji krakowskiej, a dwie (EN81-003, EN81-004) w województwie świętokrzyskim, gdzie obsługują trasę Skarżysko-Kamienna – Starachowice – Ostrowiec Świętokrzyski oraz Skarżysko-Kamienna – Kielce – Sędziszów. Kolejne zostały zamówione przez województwo małopolskie.
Przypisy
[edytuj] Bibliografia
- Paweł Terczyński: Atlas lokomotyw 2007. Poznań: Poznański Klub Modelarzy Kolejowych, 2007, s. 97. ISBN 978-83-920757-7-6.
[edytuj] Zobacz też
[edytuj] Linki zewnętrzne
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
