Eagles Live

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Eagles Live
Okładka
Album koncertowy grupy Eagles
Wydany 7 listopada 1980
Nagrywany 20÷22 października 1976 w The Forum, Los Angeles i 27÷29 lipca 1980 w Santa Monica Civic Auditorium, Santa Monica i 31 lipca 1980 r. w Long Beach Arena, Long Beach
Gatunek rock
Długość 1:16:50
Wytwórnia Asylum Records
Producent Bill Szymczyk
Oceny

= *AllMusic 3/5 gwiazdek

Płyta po płycie
Single z albumu Eagles Live
  1. „Seven Bridges Road / The Long Run”
    Wydany: 15 grudnia 1980, Asylum E-47100

Eagles Live – pierwszy album koncertowy amerykańskiej grupy rockowej Eagles, wydany w listopadzie 1980 roku. Płytę wydała wytwórnia płytowa Asylum Records pod numerem katalogowym BB-705[1] i w wersji winylowej jest albumem dwupłytowym. Nieoficjalnie grupa rozwiązała się 31 lipca 1980 po ich koncercie w Long Beach. Jednakże zespół miał zobowiązania względem wytwórni Elektra/Asylum do wydania albumu koncertowego. Glenn Frey i Don Henley miksowali nagrania na przeciwnych wybrzeżach USA decydując, że żaden z nich nie będzie w tym samym czasie w jednym stanie, nie mówiąc już o tym samym studio. Z płyty ukazał się singel "Seven Bridges Road" będący coverem nagrania Steve’a Younga z roku 1969. Utwór dotarł do pozycji #21 amerykańskiej Billboard Hot 100, będąc przez 14 tygodni na liście[2].

Według zrzeszenia amerykańskich wydawców muzyki RIAA od czasu premiery płyty w samych tylko Stanach Zjednoczonych sprzedaż wyniosła ponad 7 mln egzemplarzy[3].

Lista utworów[edytuj | edytuj kod]

A1. "Hotel California" 6.55

(Don Felder, Don Henley, Glenn Frey)

  • Nagrania dokonano 29 lipca 1980 r. w Santa Monica Civic Auditorium
A2. "Heartache Tonight" 4.35

(Don Henley, Glenn Frey, Bob Seger, J.D. Souther)

  • Nagrania dokonano 27 lipca 1980 r. w Santa Monica Civic Auditorium
A3. "I Can’t Tell You Why" 5.24

(Timothy B. Schmit, Don Henley, Glen Frey)

  • Nagrania dokonano 28 lipca 1980 r. w Santa Monica Civic Auditorium
B1. "The Long Run" 5.35

(Don Henley, Glenn Frey)

  • Nagrania dokonano 27 lipca 1980 r. w Santa Monica Civic Auditorium
B2. "New Kid in Town" 5.45

(Don Henley, Glenn Frey, J.D. Souther)

  • Nagrania dokonano 22 października 1976 r. w The Forum, Los Angeles
B3. "Life Been Good" 9.38

(Joe Walsh)

  • Nagrania dokonano 29 lipca 1980 r. w Santa Monica Civic Auditorium
C1. "Seven Bridges Road" 3.05

(Steve Young)

  • Nagrania dokonano 28 lipca 1980 r. w Santa Monica Civic Auditorium
C2. "Wasted Time" 5.40

(Don Henley, Glenn Frey)

  • Nagrania dokonano 22 października 1976 r. w The Forum, Los Angeles
C3. "Take It to the Limit" 5.20

(Don Henley, Glenn Frey, Randy Meisner)

  • Nagrania dokonano 20 października 1976 r. w The Forum, Los Angeles
C4. "Doolin-Dalton (Reprise II)" 0.44

(Don Henley, Glenn Frey, Jim Ed Norman)

  • Nagrania dokonano 21 października 1976 r. w The Forum, Los Angeles
C5. "Desperado" 4.04

(Don Henley, Glenn Frey)

  • Nagrania dokonano 21 października 1976 r. w The Forum, Los Angeles
D1. "Saturday Night" 3.55

(Randy Meisner, Don Henley, Glenn Frey,, Bernie Leadon)

  • Nagrania dokonano 28 lipca 1980 r. w Santa Monica Civic Auditorium
D2. "All Night Long" 5.40

(Joe Walsh)

  • Nagrania dokonano 27 lipca 1980 r. w Santa Monica Civic Auditorium
D3. "Life in the Fast Lane" 5.10

(Don Henley, Glenn Frey, Joe Walsh)

  • Nagrania dokonano 31 lipca 1980 r. w Long Beach Arena
D4. "Take It Easy" 5.20

(Jackson Brown, Glenn Frey)

  • Nagrania dokonano 27 lipca 1980 r. w Santa Monica Civic Auditorium
1:16:50

Zespół[edytuj | edytuj kod]

Muzycy wspomagający[edytuj | edytuj kod]

  • Jage Jackson – gitary, instrumenty perkusyjne
  • Phil Kenzie – saksofony
  • Vince Melamed – instrumenty klawiszowe, fortepian elektryczny
  • The Monstertones – chórki
  • Albhy Galuten – syntezatory
  • J.D. Souther – gitary, fortepian
  • Joe Vitale – perkusja, instrumenty perkusyjne, instrumenty klawiszowe, fortepian elektryczny
  • Jim Ed Norman – fortepian, dyrygent, aranżacje

Personel produkcji[edytuj | edytuj kod]

  • Bill Szymczyk – producent
  • Andy Engel – ilustracje
  • Ron Larson – ilustracje
  • Kosh – kierownictwo artystyczne, design, fotografie
  • Ted Jensen – remastering

Najwyższe notowania na listach albumów[edytuj | edytuj kod]

Lista 1980 Pozycja
Lista amerykańska Billboard 200 6[4]
Lista brytyjska 24[5]
Lista nowozelandzka 2[6]

Najwyższe notowania na listach singli[edytuj | edytuj kod]

Rok Singel Notowania Poz.
1981 "Seven Bridges Road" Lista amerykańska US Billboard Hot 100 21[7]
Lista amerykańska Country Singles 55[4]
Lista holenderska 7[8]
Lista niemiecka 55[9]
Lista norweska 25[10]
Lista nowozelandzka 9[11]
Lista szwedzka 44[12]

Certyfikaty[edytuj | edytuj kod]

Kraj Certyfikacja Sprzedaż
USA (RIAA) 7 x platynowa płyta[3] 7 000 000
Wielka Brytania (BPI) 1 x złota płyta[13] 100 000

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • Również ta płyta kontynuuje tradycję umieszczania wyrytego żartu na rowku wewnętrznego końca każdej strony winyla (w tłoczeniach amerykańskich) zapoczątkowaną na albumie One of These Nights. Tym razem hasło brzmi:
  1. Side one: "Is it illegal to yell "movie!" in a firehouse?-- "
  2. Side two: "--Hello, Federal?...Ship it!--"
  3. Side three: "--Not Tonight, Thanks...--"
  4. Side four: "--...Ive gotta rest up for my monster"

Przypisy