Euzebiusz Smolarek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Ebi Smolarek)
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Euzebiusz Smolarek
Euzebiusz Smolarek 2011.jpg
Imię i nazwisko Euzebiusz Smolarek
Data i miejsce
urodzenia
9 stycznia 1981
Łódź, Polska
Pseudonim Ebi, Euzebio
Pozycja pomocnik, napastnik
Wzrost 178 cm
Masa ciała 68 kg
Informacje klubowe
Obecny klub Feyenoord Rotterdam (trener)
Kariera juniorska
–1993
1993–2000
VV Spirit
Feyenoord Rotterdam
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
2000–2005
2005–2007
2007–2009
2008–2009
2009–2010
2010–2011
2011
2011–2012
2012
2012–2013
2012–2013
Feyenoord Rotterdam
Borussia Dortmund
Racing Santander
Bolton Wanderers (wyp.)
AO Kavala
Polonia Warszawa
Polonia Warszawa (ME) (wyp.)
Al-Khor
Den Haag
Jagiellonia Białystok
Jagiellonia Białystok (ME) (wyp.)
68 (12)
81 (25)
34 (4)
12 (0)
15 (3)
23 (7)
1 (0)
10 (3)
12 (2)
20 (4)
3 (2)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
2002–2010  Polska 47 (20)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
2014– Feyenoord Rotterdam (trener juniorów)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Euzebiusz Smolarek (ur. 9 stycznia 1981 w Łodzi) – polski trener piłkarski i piłkarz, który występował na pozycji pomocnika lub napastnika, reprezentant kraju.

Posiada także obywatelstwo holenderskie i w związku z tym miał ofertę reprezentowania Holandii jako piłkarz, jednak zdecydował się grać dla Polski[1]. Syn Włodzimierza Smolarka. W latach 2005, 2006 i 2007 trzykrotny zwycięzca plebiscytu tygodnikaPiłka Nożna” w najważniejszej kategorii Piłkarz Roku (jako pierwszy polski futbolista w historii uczynił to trzy razy z rzędu)[2]. W 2008 zajął 2. miejsce w Plebiscycie Przeglądu Sportowego na 10 najlepszych sportowców Polski w roku 2007. Jest laureatem Wiktora 2007 w kategorii Najpopularniejszy sportowiec.

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Życiorys Euzebiusza Smolarka został w głównej mierze zdeterminowany przez sportową karierę jego ojca, który w lipcu 1986 – po zakończeniu turnieju finałowego Mistrzostw Świata – przeszedł z Widzewa Łódź do Eintrachtu Frankfurt. Do Niemiec wyemigrował z żoną oraz obydwoma synami – starszym Mariuszem oraz pięcioletnim Euzebiuszem. We Frankfurcie rozpoczęła się przygoda z piłką nożną młodego Euzebiusza, bowiem podjął on treningi w dziecięcym zespole klubu ojca.

Feyenoord Rotterdam[edytuj | edytuj kod]

Jego pasja nabrała rozpędu w czerwcu 1988, gdy Smolarek senior przeprowadził się do Holandii, by reprezentować barwy Feyenoordu Rotterdam. Do jego szkółki piłkarskiej rodzice zapisali również Ebiego, który z racji odziedziczonego talentu czynił regularne postępy. Dlatego też został on dość wcześnie wypożyczony do filialnego zespołu Feyenoordu – Spirit uit Ouderkerk aan den IJssel. Również tam szybko zwrócił na siebie uwagę trenerów i w sezonie 2000/2001 znalazł się w kadrze I drużyny seniorskiej Feyenoordu Rotterdam, zdobywając z nim wicemistrzostwo kraju. Ceniony za wyszkolenie techniczne i waleczność, jako szesnastolatek dostał propozycję gry w holenderskiej młodzieżówce, ale ostatecznie zdecydował się reprezentować barwy Polski.

Po niezwykle udanym premierowym sezonie w profesjonalnym futbolu – w którym dodatkowo zadebiutował w europejskich pucharach (zarówno w Lidze Mistrzów, jak i Pucharze UEFA) – nieźle rozpoczął również kolejny, stale umacniając swą pozycję w zespole. Jednak w marcu 2002 nieszczęśliwie doznał skomplikowanej kontuzji kolana, która wyeliminowała go z gry przez 15 miesięcy. Z tego powodu nie dane mu było wystąpić w zwycięskim (3:2) dla Feyenoordu finale Pucharu UEFA sezonu 2001/2002 na De Kuip przeciwko Borussii Dortmund, jednak swój wkład w ów sukces niewątpliwie posiadał. Dodatkowo, w kwietniu 2002 został zdyskwalifikowany na 6 miesięcy przez UEFA za rzekome zażywanie marihuany (winy mu jednak nigdy nie udowodniono). Absencja spowodowana karnym zawieszeniem pokryła się z niemożnością gry z racji urazu, jednak po powrocie na boisko nie udało mu się odzyskać formy. Z tego powodu cały sezon 2002/2003 może uznać za najbardziej nieudany w swej karierze.

Kolejne kluby[edytuj | edytuj kod]

W kolejnym sezonie wiodło mu się o wiele lepiej, Ebi okazał się bowiem jednym z najlepszych strzelców w swojej drużynie. Odejście Berta van Marwijka ze stanowiska szkoleniowca Feyenoordu oznaczało jednak dla Smolarka początek kryzysu. Dlatego 18 stycznia 2005 został bezgotówkowo wypożyczony na pół roku (do końca sezonu 2004/2005) do Borussii Dortmund (ściągnął go tam van Marwijk). 24 sierpnia 2007 został za 4,8 mln euro wytransferowany z Borussii do Racingu Santander. Zadebiutował w nim już 26 sierpnia 2007 bezbramkowo zremisowanym meczem z FC Barcelona (wszedł na boisko w 55 min. zmieniając Ivana Bolado, a już w 67 min. ujrzał czerwoną kartkę). 7 października 2007 zdobył swego pierwszego gola w barwach tego klubu, w spotkaniu przeciwko Real Valladolid (na 1:0) i był to pierwszy gol Polaka w lidze hiszpańskiej od czasu trafienia Wojciecha Kowalczyka – 22 czerwca 1997.

W wyniku zmian personalnych w hiszpańskim klubie w lecie 2008 roku Ebi, musiał szukać nowego klubu. Początkowo krążyły plotki o jego transferze do Wisły Kraków, także klubów z Francji, Rosji, Grecji, Portugalii czy Anglii, a w tym takie zespoły jak Benfica Lizbona czy Olympiakos Pireus. Podjął on jednak rozmowy z francuskim klubem Toulouse FC, której warunki nie zostały zaakceptowane przez polskiego zawodnika. 30 sierpnia 2008 roku Ebi został wypożyczony na 12 miesięcy do angielskiego klubu Bolton Wanderers. Początkowo do Racingu w zamian za Smolarka miał trafić Portugalczyk Ricardo Vaz Tê, jednak pozostał on w angielskim klubie. Sezon 2008/2009 był bez wątpienia jednym z najgorszych sezonów Ebiego w całej karierze. W Boltonie grał bardzo mało, tylko raz wystąpił w podstawowej jedenastce, większość meczów rozpoczynał z ławki rezerwowych, a nawet na niej często brakowało dla niego miejsca. 10 sierpnia 2009 roku klub doszedł do porozumienia z piłkarzem w sprawie rozwiązania kontraktu[3].

Po odejściu Polaka z Racingu pojawiły się oferty m.in. z niemieckiego Hamburgera SV. 14 grudnia związał się dwuipółletnią umową z greckim AO Kavala[4]. W Kavali zadebiutował 5 stycznia 2010 roku w zremisowanym meczu z Levadiakosem. Pierwsze bramki dla „Niebieskich Argonautów” strzelił 14 lutego w meczu z Panathinaikosem Ateny. W dniu 25 lipca 2010 roku rozwiązał kontrakt z grecką AO Kavalą.

Polonia Warszawa[edytuj | edytuj kod]

Euzebiusz Smolarek i Andrius Skerla
Smolarek w barwach Al-Khor
Ebi Smolarek (z lewej) podczas meczu Polska – USA (1:0) w Kaiserslatern (1 marca 2006).
Smolarek podczas meczu Polska – Kostaryka (2:1) na Mistrzostwach Świata w 2006 roku.
W barwach Polonii Warszawa w meczu z Lechem Poznań (10 listopada 2010).

27 lipca 2010 Smolarek po przejściu badań medycznych podpisał dwuletni kontrakt z Polonią Warszawa[5]. 6 sierpnia 2010 roku Smolarek zadebiutował w wygranym przez Polonię meczu z górnikiem Zabrze (2:0) zmieniając w 75 minucie meczu Daniela Gołębiewskiego. 13 sierpnia 2010 roku w spotkaniu derbowym z Legią Warszawa Smolarek strzelił swojego pierwszego gola w polskiej Ekstraklasie. Potem zdobywał jeszcze bramki w spotkaniach z Zagłębiem Lubin i Ruchem Chorzów. Po obiecującym początku Ebiego dopadł kryzys formy. Trzy gole zdobyte w rundzie jesiennej Ekstraklasy nie satysfakcjonowały prezesa Polonii Warszawa Józefa Wojciechowskiego. Okres przygotowawczy do rundy wiosennej piłkarz przepracował solidnie. Zdobywał bramki w meczach sparingowych, jednak po słabym początku rundy rewanżowej nowy trener zespołu Piotr Stokowiec zdecydował o przeniesieniu piłkarza do juniorskiej drużyny klubu, występującej w rozgrywkach Młodej Ekstraklasy. Jednakże po krótkim pobycie na ławce trenerskiej Piotra Stokowca nowym trenerem Polonii został Jacek Zieliński, który z powrotem przywrócił Euzebiusza Smolarka do seniorskiej drużyny. Po sezonie 2010/2011 nie porozumiał się z prezesem Józefem Wojciechowskim co do zarobków, dlatego został zesłany do tzw. „Klubu Kokosa”. Pod koniec lipca 2011 rozwiązał kontrakt z warszawskim klubem.

Al-Khor[edytuj | edytuj kod]

Tydzień po opuszczeniu Polonii[6], Smolarek podpisał dwuletni kontrakt z katarskim Al-Khor[7]. W 10 meczach rundy jesiennej zdobył trzy bramki. Na początku stycznia kontrakt Smolarka został rozwiązany za porozumieniem stron[8]. Piłkarz rozpoczął poszukiwania nowego klubu. Wyjechał do Turcji na zgrupowanie Uralu Swierdłowska Oblast, jednak strony nie doszły do porozumienia w sprawie długości ewentualnej umowy[9].

ADO Den Haag[edytuj | edytuj kod]

31 stycznia 2012 w ostatnim dniu zimowego okna transferowego piłkarz podpisał kontrakt z holenderskim ADO Den Haag. Jest to tym samym powrót Smolarka do ligi holenderskiej po 7 latach. Zadebiutował w nim 8 lutego 2012 roku; w przegranym 0:6 meczu z AZ Alkmaar wszedł na boisko w 68 minucie[10]. 7 marca za porozumieniem stron, Smolarek rozwiązał kontrakt z klubem z siedzibą w Hadze. W letnim okienku transferowym bierze udział w testach w kolejnym holenderskim zespole NAC Breda.

Jagiellonia Białystok[edytuj | edytuj kod]

12 września 2012 Euzebiusz Smolarek związał się rocznym kontraktem z Jagiellonią Białystok[11]. W czerwcu 2013 poinformowano o odejściu zawodnika z klubu[12].

Koniec kariery[edytuj | edytuj kod]

28 lipca 2014 roku w wywiadzie dla Przeglądu Sportowego poinformował o zakończeniu kariery piłkarskiej[13].

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

Już od najwcześniejszego dzieciństwa Smolarek junior marzył o grze w reprezentacji Polski, na co wpływ miała przede wszystkim niezła gra jego ojca w narodowych barwach i liczne sukcesy, które odnosił wraz z kadrą. By mieć szanse zrealizowania swych pragnień Ebi jako nastolatek odmówił KNVB występów w reprezentacji Holandii.

Swe pierwsze powołanie do zespołu biało-czerwonych otrzymał od Jerzego Engela na towarzyskie spotkanie przeciwko Irlandii Północnej w cypryjskim Limassol. Debiut w kadrze udało się zaliczyć już za pierwszym razem, bowiem 13 lutego 2002 na stadionie Tsirion Athlitiko Kentro wszedł na boisko w wygranym 4:1 meczu właśnie przeciwko popularnym Norn Iron (35 dni po 21 urodzinach). Mimo sporej hermetyczności ówczesnej drużyny narodowej i zaledwie jednego w niej występu miał szanse znalezienia się w 23-osobowej kadrze na finały Mistrzostw Świata 2002, jednak uniemożliwiła to – doznana w marcu – przewlekła kontuzja kolana.

Na kolejne powołanie przyszło mu czekać ponad 2 lata – do 31 marca 2004, gdy obowiązki selekcjonera pełnił już Paweł Janas. To właśnie dzięki niemu dostał możliwość udziału w swej pierwszej wielkiej imprezie, otrzymując nominację na finały Mistrzostw Świata 2006, będąc zarazem jednym z liderów ekipy. Wcześniej zdobył dla biało-czerwonych swego premierowego gola – 3 września 2005 na chorzowskim Stadionie Śląskim w meczu eliminacji MŚ'2006 przeciwko Austrii.

Podczas mundialu zagrał we wszystkich 3 meczach, jednak Polacy odpadli już po fazie grupowej. W związku z tym Janasa na stanowisku trenera zastąpił Leo Beenhakker, którego Smolarek doskonale znał z Feyenoordu. 11 października 2006 w wygranym 2:1 spotkaniu eliminacji Mistrzostw Europy 2008 z Portugalią strzelił 2 gole, stając się „ojcem triumfu”, ulubieńcem polskich kibiców i niekwestionowaną gwiazdą zespołu. Swój kunszt potwierdził 13 października 2007, zaliczając w przeciągu zaledwie 9 minut pierwszy klasyczny hat-trick dla reprezentacji i dając jej wygraną 3:1 w niezwykle ważnym pojedynku z Kazachstanem. 17 listopada 2007 dwie bramki Ebiego dały Polsce zwycięstwo 2:0 nad Belgią i przypieczętowały pierwszy w historii awans do finałów Mistrzostw Europy.

Podczas finałów Euro 2008 Ebi zagrał we wszystkich trzech meczach, lecz nie zdobył żadnej bramki, a Polska odpadła już w fazie grupowej zdobywając tylko jeden punkt w meczu z Austrią (1:1). Po meczu z Słowenią 9 września 2009 Ebi długo nie występował w kadrze przez swoje problemy klubowe. Po kilku występach w polskiej ekstraklasie Franciszek Smuda 23 sierpnia 2010 roku znowu powołał Smolarka do kadry narodowej na mecze towarzyskie z Ukrainą i Australią.

Statystyki[edytuj | edytuj kod]

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Stan na 12 sierpnia 2013.

Klub Sezon Liga Liga Puchary krajowe Puchary europejskie Suma
Mecze Bramki Mecze Bramki Mecze Bramki Mecze Bramki
Feyenoord Rotterdam 2000/01 Eredivisie 25 3 0 0 0 0 25 3
2001/02 19 2 0 0 7 0 26 2
2002/03 0 0 0 0 0 0 0 0
2003/04 21 7 0 0 0 0 21 7
2004/05 (j) 3 0 0 0 0 0 3 0
W sumie 68 12 0 0 7 0 75 12
Borussia Dortmund 2004/05 Bundesliga 15 3 0 0 0 0 15 3
2005/06 34 13 1 0 0 0 34 13
2006/07 30 9 2 0 0 0 30 9
2007/08 (j) 2 0 1 1 0 0 3 1
W sumie 80 25 4 1 0 0 84 26
Racing Santander 2007/08 Primera Division 34 4 5 2 0 0 39 6
Bolton Wanderers 2008/09 Premier League 12 0 1 1 0 0 13 1
AO Kavala 2009/10 Super League 15 3 1 0 0 0 16 3
Polonia Warszawa 2010/11 Ekstraklasa 23 7 3 0 0 0 26 7
Al-Khor 2011/12 Q-League 12 4 1 1 0 0 13 5
ADO Den Haag 2011/12 Eredivisie 12 2 0 0 0 0 12 2
Jagiellonia Białystok 2012/13 Ekstraklasa 20 4 3 1 0 0 23 5
Ogółem 268 57 18 7 7 0 293 64

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Życiorys (pol.). ebismolarek.com. [dostęp 15 grudnia 2009].
  2. Smolarek Piłkarzem Roku, wyróżnienie dla Beenhakkera (pol.). wiadomosci24.pl. [dostęp 15 grudnia 2009].
  3. Smolarek rozwiązał kontrakt z Racingiem (pol.). 90minut.pl. [dostęp 15 grudnia 2009].
  4. Euzebiusz Smolarek w AÓ Kavála (pol.). 90minut.pl. [dostęp 15 grudnia 2009].
  5. Euzebiusz Smolarek piłkarzem Polonii (pol.). Polonia Warszawa, 2010-07-27. [dostęp 2010-07-27].
  6. Smolarek zagra w Katarze (pol.). W: Gazeta Wyborcza [on-line]. Sport.pl, 2011-08-05. [dostęp 2012-01-26].
  7. Robert Błoński: Euzebiusz Smolarek: Oferta z Kataru? Nie do odrzucenia (pol.). W: Gazeta Wyborcza [on-line]. Sport.pl, 2011-08-05. [dostęp 2012-01-26].
  8. Ebi Smolarek: Obie strony chciały rozwiązać umowę (pol.). W: Gazeta Wyborcza [on-line]. Sport.pl, 2012-01-26. [dostęp 2012-01-26].
  9. Smolarek negocjuje z rosyjskim zespołem (pol.). wp.pl. [dostęp 2012-01-27].
  10. AZ gromi w Hadze, debiut Smolarka. eredivisie.pl. [dostęp 12 lutego 2012].
  11. Smolarek oficjalnie w Jagiellonii. jagiellonia.pl. [dostęp 12 września 2012].
  12. Euzebiusz Smolarek odchodzi z Jagiellonii. 90minut.pl. [dostęp 16 listopada 2013].
  13. Ebi Smolarek zakończył karierę (pol.). przegladsportowy.pl. [dostęp 28 lipca 2014].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]