Ebla

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ruiny Ebli
Pozostałości pałacu królewskiego

Ebla – jedno z najważniejszych miast starożytnej Syrii, ok. 70 km na południowy zachód od Halabu (Aleppo), założone w pierwszej połowie III tysiąclecia p.n.e. Obecnie stanowisko archeologiczne Tall Mardich[1] w Syrii.

Po raz pierwszy wymieniona w tekście syryjskim datowanym na ok. 2500-2400 p.n.e. Silne państwo semickie i ważny ośrodek handlowy. Największy jej rozkwit, wynikający z kontrolowania ważnych szlaków handlowych, przypadł na lata 2400-2250 p.n.e. W tym okresie Ebla kontrolowała dolinę Eufratu (od Karkemisz do Emaru) oraz królestwa Harran i Irrite. W okresie tym w obrębie murów miasta mogło mieszkać około 30 tys. mieszkańców. Około 2250 p.n.e. Ebla została zdobyta i spalona przez Naram-Sina, króla Akadu, który położył w ten sposób kres pierwszemu semickiemu państwu syryjskiemu. Na początku II tysiąclecia p.n.e. zostało odbudowane wraz pałacem królewskim, a miasto otoczono kamiennym murem. W drugiej połowie XVII w. p.n.e. zniszczona przez Hetytów. Ponownie odbudowana i ufortyfikowana. W 720 p.n.e. podbita przez Sargona II, króla Asyrii. W VI wieku p.n.e. Ebla znalazła się w granicach państwa nowobabilońskiego (Babilonia).

W roku 1975 odkryto tutaj ok. 15 000 tabliczek zapisanych pismem klinowym zawierających teksty dotyczące religii, handlu, prawodawstwa i stosunków dyplomatycznych w starożytnej Ebli.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Henri Stierlin Skarby dawnych cywilizacji, Wydawnictwo G+J RBA Sp. z o.o. & Co. Spółka Komandytowa, 2005, ISBN 83-60006-04-0
  2. Praca zbiorowa,Historia powszechna Tom 2 Od prehistorii do cywilizacji na kontynentach pozaeuropejskich, Mediaset Group SA, 2007, ss. 165,278, ISBN 978-84-9819-809-6.
  3. Praca zbiorowa pod redakcją naukową Joachima Śliwy, 2005, Wielka Historia Świata Tom 2 Stary i Nowy Świat od "rewolucji" neolitycznej do podbojów Aleksandra Wielkiego, Oficyna Wydawnicza FOGRA, ss. 240, ISBN 83-85719-83-0