Ebonit

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Deska rozdzielcza Citroëna Ami 6 wykonana z ebonitu

Ebonit (guma twarda, nazwa z gr. ebonos - heban) – tworzywo sztuczne otrzymywane w wyniku wulkanizacji naturalnego lub sztucznego kauczuku; gęstość 1,1-1,3 g/cm3 w 20°C. Należy do tworzyw kauczukowych z grupy duromerów.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Ebonit został opatentowany w 1851 roku przez Nelsona Goodyeara, na podstawie technologii wulkanizacji gumy opracowanej w 1839 roku przez Charlesa Goodyeara (identyczny proces opracował w 1843 roku Thomas Hancock). Dawniej był bardzo ceniony jako tworzywo galanteryjne, obecnie zastępują go inne tworzywa sztuczne.

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

  • zawiera 25-30% siarki, dlatego jest twardszy i bardziej wytrzymały na ścieranie, ale za to bardziej kruchy, niż guma, która zawiera do 3% siarki w stosunku do kauczuku
  • barwa od ciemnobrązowej do czarnej
  • łatwo można go obrabiać mechanicznie
  • dobry izolator ciepła
  • nie przewodzi prądu elektrycznego
  • bardzo odporny na działanie czynników chemicznych
Telefon z obudową częściowo wykonaną z ebonitu

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Ebonit stosuje się do wyrobu produktów:

  • skrzynek akumulatorowych
  • wykładzin ochronnych i antykorozyjnych
  • ustników fajek
  • drobnego sprzętu elektrotechnicznego i części aparatury chemicznej
  • elementów izolacyjnych w przemyśle elektrotechnicznym, chemicznym i w radiotechnice
  • tanich instrumentów muzycznych (z grupy dętych drewnianych, np. obój, rożek angielski)
  • rękojeści np. noży
  • ustników do instrumentów dętych drewnianych - saksofon, klarnet
  • korpusów piór wiecznych
  • wyrobu biżuterii (między innymi kolczyki i bransoletki)
  • przed pierwszą wojną światową,aż do lat 30., produkowano ebonitowe płyty z nagraną muzyką (poprzednik płyt winylowych-gramofonowych)

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]