Ecchi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Grafika z charakterystycznymi cechami ecchi

Ecchi (jap. エッチ etchi?)slangowy termin używany w języku japońskim jako eufemizm związany z fantazjami erotycznymi i podtekstami seksualnymi. Jako przymiotnik ma znaczenie „sprośny”, „nieprzyzwoity”, „frywolny”, jako czasownik etchi suru (jap. エッチする?) oznacza robić coś sprośnego, nieprzyzwoitego, frywolnego oraz uprawiać seks, a jako rzeczownik używany jest do określenia kogoś, kto jest postrzegany jako etchi. Jest synonimem słowa ero (jap. エロ?, „erotyczny”) i nie ma tak negatywnego wydźwięku jak hentai.

Termin ecchi stosowany jest również na całym świecie przez fandom mangi i anime do określenia tematów lub podtekstów seksualnych. Używa się go głównie do podziału między pornografią (hentai) i łagodną erotyką (ecchi)[1][2]. W pracach określanych tym terminem nie pokazuje się stosunków seksualnych i genitaliów. Jako element humorystyczny wykorzystywany jest często fanserwis. Zazwyczaj jest elementem mang i anime shōnen, seinen oraz haremów[3].

Etymologia i znaczenie w Japonii[edytuj | edytuj kod]

Słowo エッチ w transkrypcji Hepburna zapisywane jest jako etchi. Taki zapis używany jest do oznaczenia japońskiego znaczenia tego słowa, którego pochodzenie jest ściśle związane ze słowem hentai (jap. 変态?).

W epoce Meiji termin hentai w nauce i psychologii oznaczał „zmianę postaci” lub „przemianę”. W tym kontekście był używany w odniesieniu do zaburzeń takich jak histeria lub do opisania zjawisk paranormalnych takich jak hipnoza i telepatia[4]. Rozpowszechnienie się terminu doprowadziło do powstania niestandardowych konotacji. Na początku XX wieku był używany w seksuologii w wyrażeniu hentai seiyoku (jap. 変态性欲?, „zaburzenie preferencji seksualnych”)[5] i został spopularyzowany dzięki książce Hentai seiyoku ron (jap. 変態性欲論?, „Teorie dewiacji seksualnych”), opublikowanej w 1915 roku przez seksuologów Eijiego Habuto i Jun′ichirō Sawadę[6][7][8]. W latach 20. zaczęły pojawiać się publikacje o tematyce dewiacji seksualnych skierowane do szerokiej publiczności, w tym związane z ero-guro. Goichi Matsuzawa nazwał ten okres „boom na hentai”[9]. W latach 30. publikacje na temat seksuologii zaczęły być stopniowo cenzurowane, a pod koniec dekady zakazano ich wydawania[10].

Po wojnie nowe czasopisma wykorzystały termin hentai. Był on niekiedy zapisywany w rōmaji i z czasem jego pierwsza litera H (zapisywana w katakanie jako エッチ, od angielskiej wymowy /ˈeɪtʃ/) stała się jego synonimem[11]. W 1952 roku magazyn „Shukan Asahi” poinformował, że kobieta, która była obmacywana przez nieznajomego w kinie zawołała ara etchi yo („hej, to nieprzyzwoite”)[4]. W tym kontekście etchi należy rozumieć jako „niewłaściwe zachowanie seksualne” i jest synonimem słów iyarashii (jap. 嫌らしい?, „nieprzyjemny”, „sprośny”) i sukebei (jap. すけべい?, „zbereźnik”). Od tego czasu znaczenia wyrażeń hentai i etchi zmieniały się niezależnie. W latach 60. etchi zaczęło być wykorzystywane przez młodzież w odniesieniu do seksu. W 1965 jedna z gazet poinformowała, że w tym kontekście jest ono używane przez uczniów szkół podstawowych. W latach 80. termin ten zaczął oznaczać „seks”, jak w wyrażeniu etchi suru (jap. エッチする?, „uprawiać seks”)[4][11].

W krajach zachodnich najczęściej używa się pisowni ecchi, spopularyzowanej przez fandom mangi i anime.

Przypisy

  1. Luc Reid: Talk the Talk: The Slang of 65 American Subcultures. Cincinnati, Ohio: Writer’s Digest Books, 2006, s. 18. ISBN 978-1-582-97423-1. (ang.)
  2. Sebastian Keller: Der Manga und seine Szene in Deutschland von den Anfängen in den 1980er Jahren bis zur Gegenwart: Manga- mehr als nur große Augen. GRIN Verlag, 2008, s. 127. ISBN 978-3-638-94029-0. (niem.)
  3. Robin E. Brenner: Understanding manga and anime. Westport, Conn.: Libraries Unlimited, 2007, s. 89. ISBN 978-1-59158-332-5. (ang.)
  4. 4,0 4,1 4,2 Saitō Hikaru: Hentai-H. Wyd. Kansai seiyoku kenkyūkai. Kōdansha gendaishinsho, 2004, s. 45–58, seria: Sei no yōgoshū. (jap.)
  5. Jennifer Robertson. Theatrical Resistance, Theatres of Restraint: The Takarazuka Revue and the „State Theatre” Movement in Japan. „Anthropological Quarterly”. 64 (4), s. 165–177, październik 1991. The George Washington University Institute for Ethnographic Research (ang.). 
  6. Jennifer Robertson. Dying to Tell: Sexuality and Suicide in Imperial Japan. „Signs”. 25 (1), s. 21, 1999. The University of Chicago Press (ang.). 
  7. Jim Reichert. Deviance and Social Darwinism in Edogawa Ranpo’s Erotic-Grotesque Thriller „Kotō no oni”. „Journal of Japanese Studies”. 27 (1), s. 128, 2001. The Society for Japanese Studies (ang.). 
  8. Michiko Suzuki: Becoming Modern Women: Love and Female Identity in Prewar Japanese Literature and Culture. Stanford University Press, 2009, s. 164. ISBN 978-0804761970. (ang.)
  9. Goichi Matsuzawa: Meiji, Taishō, Shōwa, kindai fūzoku shuppan no rekishi. Tokio: Wani no ana, 1997, s. 55, seria: Ero no hon. (jap.)
  10. Sabine Frühstück: Colonizing sex: sexology and social control in modern Japan. Berkeley, Kalifornia: University of California Press, 2003, s. 15. ISBN 0-520-23548-7. (ang.)
  11. 11,0 11,1 Mark McLelland. A Short History of 'Hentai'. „Intersections: Gender, History and Culture in the Asian Context”. 12, 2006 (ang.).