Ed Sullivan

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ed Sullivan
Sullivan w 1955
Sullivan w 1955
Data i miejsce urodzenia 21 września 1901
Nowy Jork, Stany Zjednoczone
Data i miejsce śmierci 13 października 1974
Nowy Jork, Stany Zjednoczone
Zawód prezenter telewizyjny

Edward Vincent „Ed” Sullivan (ur. 28 września 1901, Nowy Jork, zm. 13 października 1974, tamże) – amerykański prezenter telewizyjny i gospodarz znanego w USA programu telewizyjnego The Ed Sullivan Show, popularnego w latach 50. i 60. XX wieku.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Początki kariery[edytuj | edytuj kod]

Jako były bokser, Sullivan rozpoczynał swoją karierę w mediach jako reporter działu sportowego w gazecie. Kiedy Walter Winchell, swego czasu jeden z największych i najbardziej oryginalnych felietonistów, odszedł z gazety i zaczął pracować dla syndykatu Hearst, Sullivan wziął posadę teatralnego felietonisty w The New York Graphic, a później w The New York Daily News. W swoim dziale koncentrował się na przedstawieniach wystawianych na Broadwayu i plotkach. Prowadził także radiowe programy informacyjne poświęcone biznesowi. Sullivan w krótkim czasie stał się wpływowym łowcą talentów w świecie rozrywki i jednocześnie jednym z głównych rywali Winchella.

Praca w telewizji[edytuj | edytuj kod]

W 1948 roku telewizja CBS wynajęła Sullivana, by przygotowywał cotygodniowy niedzielny program pt. Toast of the Town, który później zmieniono na The Ed Sullivan Show. Zaczęto nadawać go w czerwcu 1948 roku ze Studia 50 w Nowym Jorku. W 1967 roku przemianowano je na Ed Sullivan Theater (dziś nadawany jest stąd program Late Show with David Letterman).

Sam Sullivan miał w programie niewielkie pole do popisu. Jego zachowanie i maniery przed kamerami były dość niezręczne i często karykaturowane przez komików, którzy nazwali go „starą kamienną twarzą”, z powodu jego zawsze śmiertelnie poważnej miny.

Jednak Sullivan świetnie pasował do tego programu. Widzowie widzieli w nim przeciętnego faceta, który nie tylko pokazał, ale i przyniósł wielki show biznes do ich domów za pośrednictwem telewizji. Miał świetny instynkt dziennikarski, dzięki któremu w jego programie każdy mógł znaleźć coś dla siebie, co dla wymagającego amerykańskiego społeczeństwa było bardzo ważne. W typowym show były więc występy artystów (np. akrobatów, żonglerów lub magików), jeden albo dwaj znani komicy, piosenkarz lub piosenkarka, szafa grająca ze znanymi przebojami, a dla dzieci wizyta marionetki "Topo Gigio", czyli małej włoskiej myszki. Program miał często międzynarodowy zakres, dlatego pojawiało się w nim wielu europejskich wykonawców.

Sullivan miał do siebie duży dystans i ogromne poczucie humoru, dlatego pozwalał a nawet zachęcał znane osoby, takie jak: John Byner, Frank Gorshin, Rich Little i Will Jordan, by parodiowali go podczas swoich występów. Nawet Johnny Carson i Joan Rivers nie odmówili sobie możliwości przedstawienia własnej interpretacji zachowań Sullivana..

W latach 50. i 60., Sullivan był najpopularniejszym amerykańskim prezenterem telewizyjnym i szanowanym twórcą gwiazd. Miał talent do wyszukiwania i promowania najbardziej uzdolnionych osób, gotów był też płacić duże pieniądze, by zachować ich tylko dla swojego programu.

Sullivan doceniał też uzdolnionych Afroamerykanów. Czego przykład dał płacąc za pogrzeb tancerza Billa 'Bojangles' Robinsona z własnej kieszeni. Przeciwstawiał się też naciskom ludzi, którzy chcieli usunął afroamerykańskich muzyków z jego programu. W 1969 roku, Sullivan przedstawił Jackson 5 i ich pierwszy singiel "I Want You Back".

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

Sullivan miał żonę Sylvię Weinstein, którą poślubił 28 kwietnia 1930. Byli razem aż do jej śmierci 16 marca 1973. Mieli jedną córkę, Betty Sullivan (która poślubiła producenta programu Sullivana, Boba Prechta). Sullivan miał zwyczaj dzwonienie do Sylvii po każdym programie i słuchania jej opinii.

Śmierć[edytuj | edytuj kod]

Od 1971 roku, program tracił na oglądalności i nie był już wśród 20-stki najlepszych. Nowe kierownictwo stacji CBS, chcąc przyciągnąć młodszą widownię, postanowiło wprowadzić zmiany i wstrzymało produkcję programu. Kiedy Sullivan się o tym dowiedział, był tak bardzo rozgniewany, że odmówił realizacji ostatniego odcinka. Wrócił jednak do telewizji m.in. z powodu 25 rocznicy powstania programu, którą obchodzono w 1973. Rok później, 13 października Sullivan zmarł na raka przełyku w szpitalu w Nowym Jorku (przypadkiem w niedzielną noc, czyli wtedy gdy nadawano jego program). Na pogrzeb, który odbył się w Katedrze św. Patryka w Nowym Jorku, przyszło 3000 osób. Pochowano go w krypcie na cmentarzu Ferncliff.

Sullivan ma swoją gwiazdę w Hollywoodzkiej Alei Gwiazd przy 6101 Hollywood Blvd.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • W przeciwieństwie do wielu innych programów tamtego okresu, Sullivan chciał żeby u niego muzycy wykonywali swoje piosenki na żywo, a nie z playbacku. Zdarzały się jednak od tego wyjątki, np. kiedy mikrofon z przyczyn technicznych nie mógł zostać umieszczony wystarczająco blisko wykonawcy. Przykładem jest występ B.J. Thomasa z 1969 roku, kiedy to śpiewając utwór "Raindrops Keep Fallin' on My Head" na scenę zaczęto kropić wodą, by dać wrażenie padającego deszczu.
  • Artystami, którzy w programie Sullivana pojawiali się najczęściej była kanadyjska para Wayne i Shuster, którzy między 1958 a 1969 rokiem wystąpili aż 67 razy.
  • Sullivan występował też w innych programach telewizyjnych, często grając samego siebie np. w sitcomie Mr. Adams and Eve.
  • W sierpniu 1956 roku, Sullivan został ranny w wypadku samochodowym, który miał miejsce niedaleko jego rodzinnych stron w Southbury w stanie Connecticut. Z tego powodu musiał wziąć zwolnienie lekarskie i na jakiś czas odejść z programu. Ominął go przez to występ Elvisa Presleya, który miał miejsce 8 września. Wcześniej Sullivan zapowiadał, że nigdy nie zaprosi Presleya do swojego programu, po tym jak swoimi śmiałymi popisami zbulwersował przedstawicieli amerykańskiej klasy średniej. Do końca roku Elvis pojawił się u niego jeszcze trzy razy. Podczas jego późniejszych wizyt Sullivan chcąc się zrehabilitować powiedział do swojej widowni, że Elvis „To naprawdę przyzwoity i świetny chłopak.”
  • Po wpadce z Presleyem, kiedy za późno poznał się na jego talencie i możliwościach, postanowił kolejną wschodzącą gwiazdę pokazać jako pierwszy. W 1964 roku udało mu się zorganizować w swoim programie pierwszy amerykański występ zespołu The Beatles. 9 lutego 1964 roku, czyli w dniu ich występu, program osiągnął największą oglądalność w historii telewizji (w tamtym czasie). Do dziś zresztą jest to jeden z największych wyników oglądalności wszech czasów. Po tym sukcesie The Beatles występowali w programie jeszcze wiele razy.
  • W czasie kiedy telewizja nie opowiadała się jeszcze za muzyką country, Sullivan stanowczo nalegał, by w jego programie występowali jej wykonawcy. Jego starania utorowały drogę dla takich artystów jak Johnny Cash i Glen Campbell.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]