Edda Ciano

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Adhemar de Barros e Edda Ciano Mussolini - 1939.jpg

Edda Ciano (ur.1 września 1910, zm. 9 kwietnia 1995) – Włoszka, starsza córka Benito Mussoliniego i Rachele Guidi.

Edda była nieślubną córką Benito Mussoliniego i Rachele Guidi – jej rodzice wzięli ślub w grudniu 1915 roku. Jej ojciec został premierem Włoch w październiku 1922 roku oraz dyktatorem w styczniu 1925 roku. Edda w dzieciństwie była buntowniczką. W 1929 roku poznała w Rzymie Galeazzo Ciano, którego poślubiła 24 kwietnia 1930. 1 października 1931 urodził się ich syn Fabrizio Ciano. W 1932 Galeazzo objął stanowisko Ministra Spraw Zagranicznych.

W czasie wojny grecko-włoskiej Edda Ciano zgłosiła się na ochotnika do służby włoskiego Czerwonego Krzyża. 25 lipca 1943 roku, podczas pamiętnego zebrania Wielkiej Rady Faszystowskiej, jej mąż poparł przeciwników Mussoliniego i głosował za jego usunięciem. Mimo wysiłków żony Galeazzo Ciano został skazany na karę śmierci za zdradę stanu i rozstrzelany. 9 stycznia 1944 Edda uciekła do Szwajcarii. Po II wojnie światowej wróciła do Włoch i 20 grudnia 1945 została skazana na dwa lata więzienia za popieranie faszyzmu. Jej autobiografia La mia vita została opublikowana w 1975 roku. Zmarła w Rzymie.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]