Eddie Cochran

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Eddie Cochran
Imię i nazwisko Eddie Cochran
Data i miejsce urodzenia 3 października 1938
Albert Lea
Pochodzenie  Stany Zjednoczone
Data i miejsce śmierci 17 kwietnia 1960
Chippenham
Instrument gitara
Gatunek rock and roll
Zawód kompozytor, wokalista

Eddie Cochran (ur. 3 października 1938 w Minnesota, zm. 17 kwietnia 1960 w Chippenham, Wiltshire, Anglia) – amerykański piosenkarz, gitarzysta i kompozytor, przedstawiciel białego nurtu we wczesnym rock and rollu. Reprezentował styl rockabilly wywodzący się z muzyki country. Jego wielki przebój Summertime Blues stał się wiodącym utworem nie tylko stylu muzycznego zwanego rockabilly, lecz stylu życia młodzieży amerykańskiej z charakterystycznymi fryzurami i stylem ubierania się. Był też jednym z pierwszych, którzy rozpoczęli eksport rock and rolla do Europy, to jego muzyki słuchali w młodości Jimi Hendrix (dla którego był jedną z inspiracji[1]) czy Beatlesi.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z Oklahomy. W szkole pobierał lekcje muzyki i uczył się grać na perkusji, pianinie i na gitarze. Stał się znany z wykonywanych na gitarze utworów country, które słyszał w radiu. W 1955 roku przeprowadził się wraz z rodzicami do Bell Gardens w Kalifornii. Wkrótce potem założył zespół z dwoma kolegami ze szkoły średniej. Grając dla Amerykańskiego Legionu poznał Hanka Cochrana, który pisał teksty do muzyki country. Wspólnie założyli zespół The Cochran Brothers. W tym też okresie zaczynał pisać pierwsze utwory z Jerrym Capehartem, swoim późniejszym menedżerem. W 1956 roku na prośbę Borisa Petroffa nagrał utwór Twenty Flight Rock dla musicalu The Girl Can't Help It. W następnym roku Cochran ponownie nagrał utwór do musicalu, tym razem Sittin in the Balcony dla Untamed Youth. Oba utwory były pisane przez innych autorów, ale Eddie Cochran nagrał je w wersji rock and rollowej i po tych wydarzeniach nierzadko nagrywał własne, rock and rollowe wykonania utworów. Poza Summertime Blues nagrał jeszcze kilka kolejnych hitów, czyli C'mon everybody, Somethin' Else, Weekend, Teenage Heaven, Three Stars, Nervous Breakdown, Three Steps to Heaven czy własne wykonanie My Way.

Zmarł 17 kwietnia 1960 w wyniku ran odniesionych w wypadku samochodowym, jaki miał miejsce dzień wcześniej. Doszło do niego trakcie swojego tournée w Wielkiej Brytanii, kiedy jechał taksówką. Wypadek miał miejsce w Chippenham (w Anglii w hrabstwie Wiltshire). Miasto to organizuje od tego czasu coroczne festiwale poświęcone pamięci muzyka.

W 1987 Eddie Cochran został wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame[2]. Jego muzyka była inspiracją dla wielu muzyków i zespółów, poza Jimim Hendrixem i The Beatles byli to m.in. Lemmy, Sid Vicious, The Rolling Stones, The Clash, Bruce Springsteen, Van Halen, Rod Stewart, Cliff Richard, Blue Cheer, Led Zeppelin, The White Stripes, The Sex Pistols, Rush, Paul McCartney, Alan Jackson, Keith Richards i innych.

W 2003 został sklasyfikowany na 84. miejscu listy 100 najlepszych gitarzystów wszech czasów magazynu Rolling Stone[3].

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

  • 1958 Singin' to My Baby
  • 1959 C'mon Everybody
  • 1960 Eddie Cochran
  • 1964 My Way
  • 2003 Rockin' It Country Style
  • 2003 Don't Forget Me
  • 2003 One Minute to One'
  • 2003 Mighty Mean
  • 2003 Cruisin' the Drive In
  • 2003 L.A. Sessions

Przypisy

  1. Voodoo Child: The Jimi Hendrix Collection 2CD, książeczka-esej Kurta Lodera. Universal, Experience Hendrix, 2001. (ang.)
  2. Rock 'n' Roll Hall of Fame Inductees 1986 - 2010 (ang.). digitaldreamdoor.nutsie.com. [dostęp 2010-05-01].
  3. Rolling Stone's "The 100 Greatest Guitarists of All Time" Do you agree? (ang.). theinsider.com. [dostęp 2010-05-22].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]