Edmund Buła

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Edmund Buła
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 17 października 1926
Zagórze (Sosnowiec)
Data i miejsce śmierci 11 lipca 2012
Wrocław
Przebieg służby
Lata służby 1945-1990
Siły zbrojne Ludowe Wojsko Polskie
Jednostki Szefostwo Wojskowej Służby Wewnętrznej
Stanowiska Szef Wojskowej Służby Wewnętrznej
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Order Sztandaru Pracy I klasyKrzyż Walecznych Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Medal "Zasłużonym na Polu Chwały" Brązowy Medal "Zasłużonym na Polu Chwały" Medal 10-lecia Polski Ludowej Medal 30-lecia Polski Ludowej Medal 40-lecia Polski Ludowej Złoty Medal "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny" Srebrny Medal "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny" Brązowy Medal "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny"Złoty Medal "Za zasługi dla obronności kraju" Srebrny Medal "Za zasługi dla obronności kraju" Brązowy Medal "Za zasługi dla obronności kraju" Złota odznaka "Za zasługi w umacnianiu przyjaźni Polska – ZSRR"

Edmund Buła (ur. 17 października 1926 w Zagórzu koło Sosnowca, zm. 11 lipca 2012 we Wrocławiu[1]) – generał brygady SZ PRL, wieloletni żołnierz kontrwywiadu wojskowego (Głównego Zarządu Informacji MON i Wojskowej Służby Wewnętrznej, od 15 sierpnia 1986 do 31 sierpnia 1990 Szef WSW).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodzony w 1926, absolwent Wyższej Szkoły Rolniczej, z wykształcenia zootechnik. Służbę wojskową w kontrwywiadzie wojskowym rozpoczął w 1945, jako słuchacz Kursu Oficerów Informacji, następnie po ukończeniu kursu w sierpniu (1945), oficer Wydziału Informacji 17 Dywizji Piechoty w Krakowie, oficer informacji w 28 Pułku Piechoty w Przemyślu (od 1947), starszy oficer Oddziału II Głównego Zarządu Informacji WP, zajmującego się walką z agenturą przeciwnika i tropieniem jej, przesłuchiwaniem jeńców będących przedmiotem zainteresowania GZI WP i innych instytucji.

Następnie od lipca 1949 do lutego 1951 szef Sekcji Informacji Oficerskiej Szkoły Inżynieryjno–Saperskiej we Wrocławiu. Od lutego do października 1951 pełnił funkcję zastępcy szefa Wydziału Informacji 4 Dywizji Piechoty w Krośnie Odrzańskim, a między 16 października i 26 listopada 1951 - zastępcy szefa Wydziału Informacji 11 Dywizji Zmechanizowanej w Żaganiu. Później szef Wydziału Informacji GZI MON w Marynarce Wojennej i słuchacz kursu w Związku Radzieckim. Po powrocie do kraju szef Oddziału Informacji Korpusu Armijnego, następnie do sierpnia 1986 Szef Zarządu Wojskowej Służby Wewnętrznej Śląskiego Okręgu Wojskowego we Wrocławiu. W sierpniu 1986 zastąpił na stanowisku Szefa WSW gen. dyw. Edwarda Poradkę, sprawował tę funkcję aż do rozwiązania WSW MON, czyli do sierpnia 1990. W międzyczasie, w 1987, został awansowany do stopnia generała brygady.

W latach 1988-89 na jego polecenie zniszczono znaczną część akt GZI MON i WSW przechowywanych w Mińsku Mazowieckim po ich sfotografowaniu na polecenie Trzeciego Zarządu Głównego KGB ZSRR i wysłaniu ich do Moskwy[2][3] W 2000 roku oskarżony o bezprawne pozbawianie wolności, prześladowanie i fałszowanie materiałów operacyjnych skierowanych przeciwko wojskowym w latach 1948-1951[4].

Zmarł 11 lipca 2012 we Wrocławiu. Pochowany 14 lipca 2012 na Cmentarzu Osobowickim.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. nekrolog.
  2. Znaczna część archiwum GZI MON i WSW została bowiem z polecenia gen. Buły zniszczona. Ujawnienie tej sytuacji spowodowało powołanie przez Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego zarządzeniem nr 31 z dnia 26.07.1990 r. specjalnej komisji, której zadaniem było "zbadanie przyczyn, okoliczności i skutków niszczenia dokumentów archiwalnych Szefostwa Wojskowej Służby Wewnętrznej". Kolejnym zarządzeniem nr 37 z 10,08.1990 r. komisji tej powierzono kontrolę "stanu zasobu archiwalnego i sposobu postępowania z dokumentami o wartości archiwalnej w terenowych organach WSW (zarządach i podległych im wybranych oddziałach)" (Załączniki nr 6i7)., w: "Raport Podkomisji Nadzwyczajnej do zbadania działalności byłej Wojskowej Służby Wewnętrznej" pod przewodnictwem Janusza Okrzesika (tzw. Komisji Okrzesika), Sejm RP, 1991, za: IPN
  3. Materiały kontroli problemowej "GWIAZDA" (1998-2001), karta 48, za: Raportem Macierewicza
  4. Gen. Buła będzie sądzony we Wrocławiu \data=2000. Wirtualna Polska.

Źródła[edytuj | edytuj kod]

  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990, tom I: A–H, Toruń 2010, s. 214–217 (z fotografią)