Edmund Dalbor (ur. 30 października 1869 w Ostrowie Wielkopolskim, zm. 13 lutego 1926 w Poznaniu) – polski biskup rzymskokatolicki, arcybiskup metropolita gnieźnieński i poznański oraz prymas Polski w latach 1915–1926, kardynał prezbiter od 1919.
W 1893 otrzymał w Rzymie święcenia kapłańskie. 30 czerwca 1915 został mianowany arcybiskupem metropolitą gnieźnieńskim i poznańskim oraz prymasem Polski. 30 września odbył ingres do archikatedry poznańskiej, a 2 października do archikatedry gnieźnieńskiej. 15 grudnia 1919 został kreowany (m.in. z Aleksandrem Kakowskim) kardynałem prezbiterem.
W 1921 otrzymał tytuł doctora honoris causa Uniwersytetu Warszawskiego[1], Uniwersytetu Lwowskiego i uniwersytetu w Münsterze.
Pochowany został w podziemiach archikatedry gnieźnieńskiej, gdzie 1 maja 1938 (w uroczystość odpustową ku czci św. Wojciecha w Gnieźnie) kard. August Hlond odsłonił jego pomnik w kaplicy Bogorii[2]. W rodzinnym Ostrowie Wielkopolskim znajduje się ulica jego imienia, zaś na zewnętrznym murze tamtejszej konkatedry znajduje się poświęcona mu tablica.
Przypisy
Linki zewnętrzne [edytuj]
|
Kardynałowie polscy |
|
| XV-XVIII w. |
|
 |
|
| XIX-XXI w. (nieżyjący) |
|
|
| Kardynałowie nieuprawnieni do udziału w konklawe |
|
|
| Kardynałowie elektorzy |
|
|