Edmund Wittbrodt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Edmund Wittbrodt
Edmund Wittbrodt Kancelaria Senatu 2005.jpg
Data i miejsce urodzenia 16 listopada 1947
Rumia
Senator z okręgu wyborczego nr 64
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Okres urzędowania od 8 listopada 2011
Minister edukacji narodowej
Przynależność polityczna Akcja Wyborcza Solidarność
Okres urzędowania od 20 lipca 2000
do 19 października 2001
Poprzednik Mirosław Handke
Następca Krystyna Łybacka
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Edmund Wittbrodt podczas 50. posiedzenia Senatu VIII kadencji

Edmund Kazimierz Wittbrodt (ur. 16 listopada 1947 w Rumi) – polski polityk, profesor, nauczyciel akademicki, od 1997 senator IV, V, VI, VII i VIII kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Działalność naukowa[edytuj | edytuj kod]

W 1972 został magistrem inżynierem po ukończeniu studiów na Wydziale Mechanicznym Technologicznym Politechniki Gdańskiej. W 1974 uzyskał stopień doktora nauk technicznych, a w 1983 stopień doktora habilitowanego nauk technicznych. W 1991 otrzymał tytuł profesora nauk technicznych. Zawodowo związany z Politechniką Gdańską, objął na niej stanowisko profesora zwyczajnego. Odbył staż naukowy na Uniwersytecie Walijskim (Wielka Brytania) w roku akademickim 1976–1977.

Pełnił funkcję przewodniczącego Rady Rektorów Pomorza Nadwiślańskiego i szefa Konferencji Rektorów Polskich Uczelni Technicznych. Od 1990 do 1996 sprawował funkcję rektora Politechniki Gdańskiej.

Działalność zawodowa i polityczna[edytuj | edytuj kod]

W latach 1997–2001 był członkiem Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy. Od 20 lipca 2000 do 19 października 2001 sprawował funkcję ministra edukacji narodowej w rządzie Jerzego Buzka.

W 1993 bez powodzenia kandydował do Senatu z ramienia Zrzeszenia Kaszubsko-Pomorskiego (na 15 kandydatów w okręgu zajął 5. miejsce). W każdych kolejnych wyborach od 1997 uzyskiwał mandat senatoraIV kadencji z ramienia Akcji Wyborczej Solidarność, V kadencji z ramienia Bloku Senat 2001 (od 1 maja do 19 lipca 2004 z jego ramienia pełnił też mandat eurodeputowanego), VI kadencji z ramienia Platformy Obywatelskiej. W wyborach parlamentarnych w 2007 po raz czwarty uzyskał mandat senatorski, otrzymując 244 214 głosów. W 2011 z powodzeniem ubiegał się o reelekcję, w nowym okręgu jednomandatowym dostał 70 345 głosów[1]. W 2012 został przewodniczącym Parlamentarnego Zespołu Wspierania Języka Esperanto[2], jest także członkiem honorowym Polskiego Stowarzyszenia Europa-Demokracja-Esperanto.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Żonaty, ma dwie córki Agatę i Izabelę.

Przypisy

Źródła[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]