Eduard Markarow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Eduard Markarow
Эдуард Артемович Маркаров.jpg
Imię i nazwisko Eduard Artemowicz Markarow
Data i miejsce
urodzenia
20 czerwca 1942
Erywań, Azerbejdżańska SRR 
Pozycja napastnik
Wzrost 164 cm
Masa ciała 62 kh
Kariera juniorska
1954–1959 Łokomotiw Baku
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1959–1960
1961–1970
1971–1975
Torpedo Armawir
Nieftianik/Neftçi Baku
Ararat Erywań
? (?)
251 (88)
119 (41)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1966–1968  ZSRR 3 (0)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1975–1976
1984–1985
1986–1991
1992
1992–1994
1995–1996
1995–1999
2000–2001
2002
2008
2008–2010
2010–
2011
Ararat Erywań
Ararat Erywań (asystent)
 ZSRR U-18 (asystent)
Malatia Erywań
 Armenia
Erebuni Erywań
Homenmen Bejrut
Mika Asztarak
Mika Erywań
Kilikia Erywań
Kilikia Erywań (konsultant)
Mika Erywań (wiceprezes)
Mika Erywań (p.o.)

Eduard Markarow, orm. Էդուարդ Մարգարով, ros. Эдуард Артёмович Маркаров (ur. 20 czerwca 1942 w Baku, Azerbejdżańska SRR) – ormiański piłkarz pochodzenia żydowskiego, grający na pozycji napastnika, reprezentant Związku Radzieckiego, trener i działacz piłkarski.

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Wychowanek klubu Łokomotiw Baku. Pierwszy trener - jego ojciec Artiom Markarow, który wcześniej również był profesjonalnym piłkarzem. W 1959 rozpoczął karierę piłkarską w drugoligowej drużynie Torpedo Armawir, skąd w 1961 przeszedł do Nieftianika Baku. Pod koniec lat 60. XX wieku co raz częściej doznawał kontuzji, dlatego zdecydował się na zmianę sytuacji i w 1971 roku przeniósł się do Ararata Erywań. Z klubem osiągnął swoje największe sukcesy. W 1975 zakończył karierę piłkarską.

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

Jako zawodnik Nieftianika Baku 5 czerwca 1966 zadebiutował w radzieckiej drużynie narodowej w meczu z Francją. Wystąpił na mistrzostwach świata w Anglii w 1966. Ostatni mecz w barwach ZSRR rozegrał 1 sierpnia 1968. Ogółem rozegrał 3 oficjalne spotkania międzynarodowe.

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Pracę szkoleniową rozpoczął dość niespodziewanie. Ararat Erywań opuścił trener Wiktor Masłow, a on jako najbardziej doświadczony piłkarz w zespole (33 lata) objął stanowisko trenerskie. Po udanym debiucie jednak odszedł z Ararata i rozpoczął szkolenie dzieci w krajowej szkole Ormiańskiej SSR. W 1979 roku udał się do Algierii, aby wykładać w tamtejszym Instytucie Nauki i Sportu. Po powrocie do ojczyzny, ponownie przystąpił do pracy w Araracie jako asystent trenera Nikity Simoniana. Przed upadkiem Związku Radzieckiego pomagał trenować juniorską reprezentację ZSRR. Potem pracował z ormiańskimi zespołami Malatia Erywań i Erebuni Erywań. Przez pewien czas bez sukcesów prowadził reprezentację Armenii. W okresie od 1995 do 1999 pracował w Libanie, gdzie trenował Homenmen Bejrut, z którym został wicemistrzem i zdobywcą Pucharu Libanu. W latach 2001-2002 pełnił funkcje wiceprezesa w klubie Mika Asztarak. W 2008 objął stanowisko głównego trenera klubu Kilikia Erywań[1]. Od momentu przyjścia Markarowa zespół poprawił swoje wyniki, jednak pozostał na ostatnim miejscu. Pod koniec roku Makarow dobrowolnie zrezygnował z dalszego prowadzenia zespołu i przeniósł się na stanowisko trenera-konsultanta klubu[2]. Od roku 2010 pracował na stanowisku wiceprezesa i dyrektora szkoły piłkarskiej klubu Mika Erywań. Po tym jak odszedł trener Miki, stanowisko głównego trenera zostało zaproponowane Markarowu[3]. Od czerwca do lipca 2011 r. pełnił obowiązki trenera klubu[4].

Sukcesy i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy klubowe[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy reprezentacyjne[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy trenerskie[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy indywidualne[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]