Eduardo Martínez Somalo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Eduardo Martínez Somalo
kardynał prezbiter
Herb Eduardo Martínez Somalo Caritas et veritas
Miłość i Prawda
Kraj działania  Hiszpania
Data i miejsce urodzenia 31 marca 1927
Baños de Rio Tobia
Kamerling Świętego Kościoła Rzymskiego
Okres sprawowania 5 kwietnia 1993 – 4 kwietnia 2007
Prefekt Kongregacji ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego
Okres sprawowania 21 stycznia 1992 – 11 lutego 2004
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 19 marca 1950
Nominacja biskupia 12 listopada 1975
Sakra biskupia 13 grudnia 1975
Kreacja kardynalska 28 czerwca 1988
Jan Paweł II
Kościół tytularny SS. Nome di Gesù
Odznaczenia
Order Zasługi Republiki Włoskiej I Klasy (Włochy) Order Zasługi Republiki Włoskiej II Klasy (Włochy)
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 13 grudnia 1975
Konsekrator Jean-Marie Villot
Współkonsekratorzy Giovanni Benelli
Francisco Álvarez Martínez

Eduardo Martínez Somalo (ur. 31 marca 1927 w Baños de Rio Tobia, prowincja Rioja) – hiszpański duchowny katolicki, dyplomata watykański, wysoki urzędnik Kurii Rzymskiej, kardynał Kościoła rzymskokatolickiego; jako kamerling Kościoła Rzymskiego pełnił obowiązki głowy państwa Watykan po śmierci Jana Pawła II od 2 kwietnia do 19 kwietnia 2005.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Studiował w seminarium w Logrono, następnie na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim (gdzie obronił licencjaty z teologii i prawa kanonicznego). Święcenia kapłańskie przyjął 19 marca 1950 w Rzymie. 18 sierpnia 1956 obronił doktorat z prawa kanonicznego na Papieskim Uniwersytecie Laterańskim, ponadto uzyskał przygotowanie dyplomatyczne na Papieskiej Akademii Duchownej. Przez pewien czas pracował w hiszpańskiej diecezji Calahorra, gdzie był duszpasterzem, pracownikiem kurii biskupiej oraz wykładowcą Institute Marco Fabio Quintiliano. W sierpniu 1956 podjął pracę w dyplomacji Stolicy Apostolskiej; prowadził wykłady w Papieskiej Akademii Duchownej w Rzymie oraz kierował sekcją hiszpańską Sekretariatu Stanu; w kwietniu 1960 został obdarzony tytułem nadzwyczajnego tajnego szambelana papieskiego. Towarzyszył papieżowi Pawłowi VI w pielgrzymce na XXXI Międzynarodowy Kongres Eucharystyczny w kolumbijskiej Bogocie w sierpniu 1968. W 1970 był radcą delegatury apostolskiej w Wielkiej Brytanii, w latach 1970-1975 zajmował stanowisko asesora w Sekretariacie Stanu oraz prowadził jednocześnie działalność duszpasterską w szpitalach Rzymu. W maju 1970 otrzymał tytuł prałata honorowego Jego Świątobliwości.

12 listopada 1975 Paweł VI mianował go arcybiskupem tytularnym Tagory i nuncjuszem w Kolumbii; sakry biskupiej udzielił mu 13 grudnia 1975 sekretarz stanu kardynał Jean Villot. Arcybiskup Martínez Somalo powrócił do Watykanu w 1979 i objął funkcję substytuta w Sekretariacie Stanu. W czerwcu 1988 został wyniesiony przez Jana Pawła II do godności kardynalskiej, otrzymując diakonię SS. Nome di Gesu. W lipcu 1988 został prefektem Kongregacji Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów, a w styczniu 1992 prefektem Kongregacji Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego.

Herb Eduardo Martíneza Somalo jako kardynała-kamerlinga w okresie sede vacante w 2005.

Brał udział w wielu sesjach Światowego Synodu Biskupów w Watykanie; wchodził w skład sekretariatu generalnego Synodu, a w sesji specjalnej dla Kościoła europejskiego (listopad-grudzień 1991) i IX sesji zwykłej (październik 1994) pełnił funkcję prezydenta-delegata. Uczestniczył również w konferencjach generalnych Episkopatów Latynoamerykańskich (1979 w Puebla, Meksyk; 1992 w Santo Domingo, Dominikana). Reprezentował Jana Pawła II w charakterze specjalnego wysłannika lub legata na uroczystościach religijnych i rocznicowych, m.in. na V Narodowym Kongresie Eucharystycznym Ekwadoru w Guayaquil (listopad 1988) i na I Narodowym Kongresie Eucharystycznym Dominikany w Santo Domingo (listopad 1991).

Od kwietnia 1993 (po śmierci kardynała Sebastiano Baggio) do kwietnia 2007 roku pełnił funkcję kardynała-kamerlinga Św. Kościoła Rzymskiego (szambelana Komnaty Apostolskiej); od stycznia 1996 do stycznia 1999 przysługiwał mu również tytuł kardynała protodiakona. W styczniu 1999 został promowany do rangi kardynała prezbitera, zachował dotychczasowy tytuł SS. Nome di Gesu (na zasadzie pro hac vice). Z prefektury Kongregacji Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego zrezygnował w lutym 2004, ze względu na osiągnięcie wieku emerytalnego. Jako kamerling Św. Kościoła Rzymskiego przejął pełnię władzy wykonawczej w państwie Watykan w chwili śmierci Jana Pawła II w kwietniu 2005. 4 kwietnia 2007 papież Benedykt XVI, w związku z osiągnięciem przez Somalo wieku emerytalnego, wyznaczył na jego następcę sekretarza stanu Watykanu, kardynała Tarcisio Bertone. Kilka dni wcześniej utracił także prawo udziału w konklawe.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Cavaliere di Gran Croce Ordine al Merito della Repubblica Italiana (wł.). quirinale.it, 4 października 1985. [dostęp 4 kwietnia 2011].
  2. Grande Ufficiale Ordine al Merito della Repubblica Italiana (wł.). quirinale.it, 22 września 1972. [dostęp 4 kwietnia 2011].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]


Poprzednik
Carlo Livraghi
Template-Bishop.svg Biskup tytularny Thagora
19751988
Template-Bishop.svg Następca
Cipriano Calderón Polo
Poprzednik
Angelo Palmas
Emblem of the Papacy SE.svg Nuncjusz apostolski w Kolumbii
19751979
Emblem of the Papacy SE.svg Następca
Angelo Acerbi
Poprzednik
Giuseppe Caprio
Emblem of the Papacy SE.svg Substytut ds. Ogólnych w Sekretariacie Stanu
19791988
Emblem of the Papacy SE.svg Następca
Edward Idris Cassidy
Poprzednik
Paul Augustin Mayer
Emblem of the Papacy SE.svg Prefekt Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów
1988 – 1992
Emblem of the Papacy SE.svg Następca
Antonio María Javierre Ortas