Edward Białogłowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Edward Białogłowski
Biskup tytularny Pomarii
Edward Białogłowski
In virtute Spiritus Sancto
W mocy Ducha Świętego
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 8 stycznia 1947
Rzeplin
Biskup pomocniczy rzeszowski
Okres sprawowania od 1992
Biskup pomocniczy przemyski
Okres sprawowania 1988–1992
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 17 czerwca 1972
Nominacja biskupia 30 listopada 1987
Sakra biskupia 6 stycznia 1988
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 6 stycznia 1988
Miejscowość Przemyśl
Miejsce katedra Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Jana Chrzciciela
Konsekrator Ignacy Tokarczuk
Współkonsekratorzy Jerzy Ablewicz
Marian Jaworski
Edward Białogłowski (2008)

Edward Eugeniusz Białogłowski[1] (ur. 8 stycznia 1947 w Rzeplinie) – polski biskup rzymskokatolicki, doktor nauk teologicznych, biskup pomocniczy przemyski w latach 1988–1992, biskup pomocniczy rzeszowski od 1992.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Młodość i wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 8 stycznia 1947 w Rzeplinie. W latach 1961–1965 kształcił się w Liceum Ogólnokształcącym w Jarosławiu, uzyskując świadectwo dojrzałości[1].

W latach 1965–1972 odbył studia filozoficzno-teologiczne w Wyższym Seminarium Duchownym w Przemyślu. Były one przerwane w latach 1966–1968 przymusową służbą wojskową w jednostce kleryckiej w Bartoszycach[2]. Święceń prezbiteratu udzielił mu 17 czerwca 1972 w katedrze Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Jana Chrzciciela w Przemyślu tamtejszy biskup diecezjalny Ignacy Tokarczuk[1].

W latach 1979–1983 odbył studia specjalistyczne w zakresie teologii dogmatycznej na Wydziale Teologicznym Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. W 1981 uzyskał licencjat, a w 1985 doktorat na podstawie dysertacji Biskupa Józefa Sebastiana Pelczara teologia Eucharystii[1].

Działalność naukowo-dydaktyczna[edytuj | edytuj kod]

W przemyskim seminarium duchownym w latach 1985–1991 prowadził wykłady z teologii dogmatycznej, zaś w latach 1986–1988 pełnił funkcję ojca duchownego alumnów[2].

Został także wykładowcą Diecezjalnego Instytutu Teologicznego w Przemyślu[1], rzeszowskiej filii Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie (od 2001 Uniwersytetu Rzeszowskiego) oraz Wyższego Seminarium Duchownego w Rzeszowie[2].

Prezbiter[edytuj | edytuj kod]

Pracował jako wikariusz w parafiach: św. Marcina w Szebniach (1972–1974), Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Krośnie (1974–1979) i św. Stanisława w Chmielowie (1981–1983)[1].

Po ukończeniu studiów doktoranckich był w latach 1983–1985 notariuszem kurii biskupiej w Przemyślu[2], równocześnie w latach 1984–1985 pełnił funkcję sekretarza biskupa Ignacego Tokarczuka[3]. W latach 1985–1986 był kapelanem sióstr służebniczek starowiejskich w Prałkowcach[2].

Biskup[edytuj | edytuj kod]

30 listopada 1987 został mianowany biskupem pomocniczym diecezji przemyskiej ze stolicą tytularną Pomaria. Święcenia biskupie otrzymał 6 stycznia 1988 w katedrze Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Jana Chrzciciela w Przemyślu. Udzielił mu ich biskup diecezjalny przemyski Ignacy Tokarczuk z towarzyszeniem arcybiskupa Jerzego Ablewicza, biskupa diecezjalnego tarnowskiego, i biskupa Mariana Jaworskiego, administratora apostolskiego w Lubaczowie[1]. Jako dewizę biskupią przyjął słowa „In virtute Spiritus Sancti” (W mocy Ducha Świętego)[2]. W latach 1988–1992 sprawował urząd wikariusza generalnego diecezji. W kurii biskupiej pełnił funkcję przewodniczącego Wydziału Nauki Chrześcijańskiej i był naczelnym duszpasterzem Ruchu Światło-Życie. Zasiadał w Komisji Egzaminacyjnej, Radzie Kapłańskiej i Radzie Duszpasterskiej[1]. Od 1990 rezydował na terenie parafii farnej w Rzeszowie[2].

25 marca 1992 został przeniesiony na urząd biskupa pomocniczego nowo utworzonej diecezji rzeszowskiej. W tym samym roku został wikariuszem generalnym diecezji. W kurii objął funkcje przewodniczącego Wydziału Nauki Chrześcijańskiej, Komisji Liturgicznej oraz Komisji ds. Architektury i Sztuki Sakralnej, a także diecezjalnego wizytatora katechetycznego. Wszedł w skład Kolegium Konsultorów i Rady Kapłańskiej[1]. Został też przewodniczącym Komisji Głównej I Synodu Diecezji Rzeszowskiej[2]. Wszedł w skład redakcji periodyku „Zwiastun. Pismo Diecezji Rzeszowskiej”[1].

W ramach Konferencji Episkopatu Polski objął funkcję delegata ds. Duszpasterstwa Rolników[4]. Był wiceprzewodniczącym Komisji Charytatywnej[2]. Wszedł w skład Komisji ds. Powołań Duchownych, Komisji ds. Ekumenizmu, Komisji ds. Duszpasterstwa Turystycznego[1], Komisji Mariologicznej[3] i Zespołu ds. Sanktuariów[4].

W 2000 był współkonsekratorem podczas sakry biskupa pomocniczego przemyskiego Adama Szala[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 K.R. Prokop: Biskupi Kościoła katolickiego w III Rzeczpospolitej. Kraków: Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych Universitas, 1998, s. 19–20. ISBN 83-7052-900-3.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 2,7 2,8 A. Motyka: Nota biograficzna Edwarda Białogłowskiego na stronie diecezji rzeszowskiej. diecezja.rzeszow.pl. [dostęp 2013-08-23].
  3. 3,0 3,1 G. Polak: Kto jest kim w Kościele. Warszawa: Katolicka Agencja Informacyjna, 1999, s. 25–26. ISBN 83-911554-0-4.
  4. 4,0 4,1 Edward Białogłowski na stronie Konferencji Episkopatu Polski. episkopat.pl. [dostęp 2013-08-23].
  5. Edward Białogłowski w bazie catholic-hierarchy.org (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2013-08-23].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]