Edward Charles Howard

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Edward Charles Howard (ur. 28 maja 1774 – zm. 28 września 1816)[1], członek Towarzystwa Królewskiego, najmłodszy syn Charlesa Howarda 11-tego księcia Norfolk. Był angielskim chemikiem opisywanym jako pierwszy inżynier chemii[2].

W 1800 roku, Howard otrzymał medal Copleya nadawany przez Londyńskie Towarzystwo Królewskie za swoje prace badawcze nad związkami rtęci. Odkrył piorunian rtęci, silną substancję wybuchową. W 1813 odkrył metodę rafinacji cukru polegającą na gotowaniu soku z trzciny cukrowej, nie w otwartym czajniku, lecz w zamkniętym pojemniku podgrzewanym przez parę wodną i utrzymywanym w warunkach częściowej próżni. Przy zmniejszonym ciśnieniu, woda wrzała przy niższej temperaturze, i dzięki pracy Howarda, można było oszczędzić paliwa oraz zmniejszyć ilość cukru traconego na skutek karmelizacji. Odkrycie, zwane jako komora próżniowa Howarda, wciąż jest używana przy wielu zastosowaniach.

Howard interesował się także związkami występującymi w meteorytach, w szczególności w meteorytach zbudowanych z żelaza. Odkrył, że wiele stopów niklu i żelaza, które nie występowały na Ziemi, musiały pojawić się właśnie wraz ze spadającymi meteorytami. Jeden rodzaj meteorytu jest nazywany Howardytem.

Przypisy

  1. Walker, William: Memoirs of the distinguished men of science of Great Britain living in the years 1807-1808. London: E. & F. N. Spon, 1864, s. 63 – 64.
  2. Transactions of the Institution of Chemical Engineers (1951), volume 29, page 163.

Źródła[edytuj | edytuj kod]