Edward Gött-Getyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Edward Karol Gött-Getyński
Edward Karol Gött-Getyński
Edward Karol Gött-Getyński
major major
Data i miejsce urodzenia 4 stycznia 1898
Brody,  Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci 25 stycznia 1943
Oświęcim,  III Rzesza
Przebieg służby
Lata służby od 1918
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa, kampania wrześniowa, Konfederacja Tatrzańska
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości z Mieczami Krzyż Walecznych (trzykrotnie) Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918-1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
Odznaka Honorowa "Orlęta"

Edward Karol Gött-Getyński ps. „Sosnowiecki” (ur. 4 stycznia 1898 w Brodach, zm. 25 stycznia 1943 w Auschwitz-Birkenau) – major artylerii Wojska Polskiego.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Brał udział w obronie Lwowa 1918-1919 (ranny dwukrotnie) oraz w czasie wojny polsko-rosyjskiej (ranny dwukrotnie). W 1928 r. pełnił służbę w 6 Pułku Artylerii Ciężkiej we Lwowie, a cztery lata później w Dowództwie 23 Górnośląskiej Dywizji Piechoty w Katowicach. Ostatnim miejscem służby do 1939 była Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim, gdzie był dowódcą dywizjonu; bezpośrednio przed wybuchem wojny zmobilizowany do sztabu armii „Pomorze” gen. Władysława Bortnowskiego.

W czasie okupacji niemieckiej był założycielem i dowódcą Dywizji Podhalańskiej w Konspiracji, a od jesieni 1941 był referentem działu wojskowego Placówki Naczelnej Konfederacji Tatrzańskiej. Aresztowany przez Gestapo 2 lutego 1942 we wsi Chrobocze, wywieziony do katowni Palace, następnie do Tarnowa i wreszcie do niemieckiego obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau (numer obozowy 29693). Wyselekcjonowany wraz z grupą wyższych oficerów i inteligencji za działalność obozową skierowaną przeciwko SS, a także oskarżony o przygotowywanie ucieczek z obozu, był katowany w bunkrze, a następnie rozstrzelany 25 stycznia 1943.

Był żonaty z mgr Heleną z Poratyńskich, miał syna Tomasza (podpułkownika rezerwy Wojska Polskiego). Mieszkał w Chrobaczach, powiat Jordanów.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

  • porucznik – zweryfikowany ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 r.
  • kapitan – 1 grudnia 1924 r. ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 r. i 9 lokatą w korpusie oficerów zawodowych artylerii

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Dekret Wodza Naczelnego L. 3359 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 39, poz. 1822)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Zeszyty Oświęcimskie I i IV.
  • Sylwester Leczykiewicz Konfederacja Tatrzańska.
  • Włodzimierz Wnuk Walka Podziemna na Szczytach.
  • Rocznik Oficerski 1928, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1928, s. 414, 464.
  • Rocznik Oficerski 1932, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1932, s. 187, 491.