Edykt Rotariego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Edykt Rotariego (Edykt Rotara, Edykt Rotaryka) – edykt wydany 22 listopada 643, przez króla longobardzkiego Rotariego. Został on wcześniej przyjęty przez zgromadzenie wojowników (szlachty) longobardzkiej. Składał się z preambuły i 388 rozdziałów dzielących się tematycznie następująco:

  • rozdziały 1-14 - przestępstwa polityczne;
  • rozdziały 15-145 - przestępstwa cywilne wobec osób;
  • rozdziały 146-152 - przestępstwa cywilne wobec rzeczy;
  • rozdziały 153-167 - regulacje prawne w zakresie dziedziczenia;
  • rozdziały 168-177 - donacje i testamenty;
  • rozdziały 178-222 - prawo rodzinne;
  • rozdziały 223-226 - fałszerstwa;
  • rozdziały 227-358 - regulacje dotyczące własności, obligacji i umów;
  • rozdziały 359-366 - procedury procesowe;
  • rozdziały 377-388 - rozporządzenia specjalne.

W edykcie przeplatają się longobardzkie prawa zwyczajowe z przepisami wprowadzonymi przez królów longobardzkich i wpływów prawodawstwa rzymskiego.

Kolejni władcy longobardzcy rozszerzali edykt, i tak:

Edykt znany jest tez pod nazwą edyktu longobardzkiego (Edictum langobardorum).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Praca zbiorowa Historia powszechna Tom 7 Od upadku cesarstwa rzymskiego do ekspansji islamu. Karol Wielki, Mediaset Group SA, 2007, ss. 72, ISBN 978-84-9819-814-0.