Efekt odbicia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Efekt odbicia (ang. rebound effect) – opisany po raz pierwszy przez XIX-wiecznego brytyjskiego ekonomistę Williama Stanleya Jevonsa efekt polegający na zwiększeniu zużycia zasobów naturalnych mimo wzrostu produktywności ich użycia[1]. Nazywa się go też czasem Paradoksem Jevonsa[2]. Może on dotyczyć wielu różnych kategorii zasobów naturalnych, choć najczęściej analizuje się go w kontekście zużycia energii. W ekonomii zasobów naturalnych pojawił się ponownie za sprawą artykułu Daniela Khazzooma z 1980 roku[3].

Podczas gdy samo istnienie efektu odbicia nie jest przedmiotem kontrowersji, w literaturze poświęconej ekonomii zasobów naturalnych trwa dyskusja na temat jego rozmiaru, a także możliwości zapobieżenia mu za pomocą instrumentów politycznych[3].

Przypisy

  1. Holger Rogall: Ekonomia zrównoważonego rozwoju: Teoria i praktyka. Poznań: Zysk i s-ka, 2010, s. 166-167. ISBN 978-83-7506-551-0.
  2. James Barrett: Rebounds Gone Wild (ang.). RealClimateEconomics.org, 2011-01-10. [dostęp 2012-12-03].
  3. 3,0 3,1 Steven Sorrell: The rebound effect: An assessment of the evidence for economy-wide energy savings from improved energy efficiency. UK Energy Research Centre, 2007. [dostęp 2012-12-03].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]