Egeria (mitologia)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
XVI-wieczne wyobrażenie Egerii

Egeria (łac. Egeria, Aegeria) – w mitologii rzymskiej kamena (nimfa), wieszczka[1][2].

Uchodziła za kochankę lub drugą żonę, drugiego władcy Rzymu, Numy Pompiliusza[3]. Była zarazem doradczynią króla, któremu w poświęconym jej później gaju obok porta Capena w Rzymie udzielała rad w zakresie ustaw państwowych i religijnych[4]. Po śmierci Numy zrozpaczona udała się do świętego gaju Diany w Arycji, gdzie została zamieniona przez boginię w źródło, będące później miejscem jej kultu[5].

W czasach dzisiejszych jej imię używane jest jako eponim w odniesieniu do kobiety-doradcy, ekspertki[6].

Przypisy

  1. Pierre Grimal: Słownik mitologii greckiej i rzymskiej. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 2008, s. 81–82. ISBN 83-04-04673-3.
  2. Vojtech Zamarovský: Bohovia a hrdinovia antických bájí. Bratislava: Perfekt a.s., 1998, s. 113. ISBN 80-8046-098-1. (słow.); polskie wydanie: Bogowie i herosi mitologii greckiej i rzymskiej (Encyklopedia mitologii antycznej, Słownik mitologii greckiej i rzymskiej).
  3. Andrzej Kempiński: Encyklopedia mitologii ludów indoeuropejskich. Warszawa: Iskry, 2001, s. 124-125. ISBN 83-207-1629-2.
  4. Joël Schmidt: Słownik mitologii greckiej i rzymskiej. Katowice: Książnica, 1996, s. 83. ISBN 83-7132-266-6.
  5. Mała encyklopedia kultury antycznej. Warszawa: Wydawnictwo PWN, 1983, s. 216. ISBN 83-01-03529-3.
  6. egeria. sjp.pwn.pl. [dostęp 2010-10-02].  Cytat: egeria «doradczyni, powiernica męża stanu lub artysty»

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Aegeria (ang.). mythindex.com. [dostęp 2011-12-07].
  2. Aleksander Krawczuk: Mitologia starożytnej Italii. Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, 1984. ISBN 83-221-0119-8.
  3. Harry Thurston Peck: Harpers Dictionary of Classical Antiquities, 1898: Egeria (ang.). perseus.tufts.edu. [dostęp 2012-05-06].