Egipcjanka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Egipcjanka
WmEgyptienne.png
Antykwa Egipcjanka
Styl antykwa linearna szeryfowa
Znaki łacińskie link= alt=T

Egipcjanka – potoczna nazwa antykwy linearnej szeryfowej, charakteryzującej się prostymi formami wykorzystującymi prawidła geometrii (prostokąt, kwadrat, trójkąt, koło, owal) i pionową lub prawie pionową osią liter okrągłych (cechy wspólne z groteskiem), obecnością wyraźnych, prostokątnych (belkowych) szeryfów (cecha odróżniająca od grotesku) i silną konstrukcją znaków.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze kroje tego pisma powstały w Anglii na początku XIX w., tj. w okresie panującej egiptomanii, czyli zapoczątkowanej wyprawami Napoleona mody na wszystko, co związane ze starożytnym Egiptem; moda ta powróciła w XX w. po kolejnych słynnych odkryciach archeologicznych (m.in. odkryciu w 1922 r. grobowca faraona Tutanchamona). Marketingowym chwytem stało się nadawanie nowym krojom pisma nazw w rodzaju: Pharaon, Karnak, Scarab (od skarabeusza), Glypha (od hieroglifów), Memphis, Cairo, Osiris; kroje te, określane wspólną nazwą „egipcjanki”, służyły zwłaszcza rozwijającej się reklamie (plakaty).

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Egipcjanki wykorzystuje się w typografii zdecydowanie rzadziej niż groteski lub pozostałe antykwy. Nadają się przede wszystkim do krótkich tekstów (tytuły, druki akcydensowe, logo), choć niektóre kroje, np. Candida, której polskim odpowiednikiem była Wisła, sprawdzają się równie dobrze w składach dziełowych (np. w podręcznikach).

Przykłady[edytuj | edytuj kod]

Inne znane kroje określane mianem egipcjanek: Bitstream Vera Serif, Boton, Computer Concrete Roman, Corporate, Clarendon, Egyptienne, Rockwell, Beton, City, Lubalin Graph, Stymie, Lino Letter, Caecilia, Lucida Serif, Egizio, Serifa.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]