Egzarchat Rawenny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bizantyjska Italia

Egzarchat Rawenny – historyczna prowincja bizantyjska utworzona w 584 roku przez cesarza Maurycjusza na Półwyspie Apenińskim, w celu zabezpieczenia terytorium cesarskiego przed Longobardami.

Egzarchat podzielony był na kilka mniejszych jednostek terytorialnych (m.in. Rzym, Wenecja, Kalabria, Spoleto), co miało usprawnić jego organizację. W wyniku najazdów ze strony Longobardów oraz podległych im księstw Spoleto oraz Benewentu, terytorium egzarchatu nieustannie zmniejszało się. Ostatecznie egzarchat upadł po zajęciu Rawenny przez Franków w 751 roku, co położyło kres bizantyjskiemu panowaniu w północnej Italii.

Południowa część egzarchatu weszła później w skład Katepanatu Italii[1] [2].

Egzarchowie Rawenny[edytuj | edytuj kod]

Przypisy