Ehrhardt E-V/4

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ehrhardt E-V/4 Straßenpanzerwagen
Ehrhardt E-V/4 Straßenpanzerwagen
Dane podstawowe
Państwo  Cesarstwo Niemieckie
Producent Heinrich Ehrhardt Automobilewerke AG w Zella-Mehlis
Typ pojazdu samochód pancerny
Trakcja kołowa
Załoga 8-9
Historia
Prototypy 1916
Produkcja 19161919
Egzemplarze 33
Dane techniczne
Silnik 1 silnik gaźnikowy, rzędowy, 4-cylindrowy Ehrhardt o mocy 80 KM przy 1200 obr./min.
Poj. zb. paliwa 190 l
Pancerz nitowany z płyt walcowanych, grubość: 4 – 9 mm
Długość 5,30 m
Szerokość 2,00 m
Wysokość 2,85 m
Prześwit 0,32 m
Masa 7 750 kg
Moc jedn. 10,3 KM/t
Osiągi
Prędkość 61,3 km/h
Zasięg 250 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
3 – 5 karabiny maszynowe MG 8/15 kal. 7,92 mm
Użytkownicy
Niemcy, Polska

Samochód pancerny Ehrhardt E-V/4niemiecki ciężki samochód pancerny z okresu I wojny światowej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1915 roku dowództwo armii niemieckiej zamówiły w firmach trzy prototypy samochodów pancernych, jedną z tych firm była wytwórnia samochodów Heinrich Ehrhardt Automobilewerke AG w Zella-Mehlis, w której opracowano samochód pancerny na podwoziu samochodu ciężarowego typu E-V/4 i opancerzony płytami walcowanymi z firmy Friedrich Krupp AG.

W 1916 roku prototyp tego samochodu włączono w skład doświadczalnego oddziału samochodów pancernych, w którego składzie wziął udział w walkach na terenie Rumunii.

W 1917 roku zamówiono 12 samochodów tego typu, które oznaczono jako Ehrhardt M 1917. Samochody seryjne różniły się od prototypu m.in. miały ruchomą wieżę, ulepszone opancerzenie, a także były wyposażone w radiostację. Samochody te znalazły się w utworzonych specjalnie sześciu plutonach samochodów pancernych, w każdym z nich znalazły się ta samochody pancerne. Plutony włączono do walki, w których uczestniczyły do momentu zakończenia I wojny światowej.

Jeszcze w 1917 roku zamówiono kolejną serię samochodów w ilości 20 sztuk, których budowę zakończono dopiero w 1919 roku, już po zakończeniu I wojny światowej. Samochody te oznaczono jako Erhardt M 1919 i różniły się od samochodów M 1917 gorszej jakości opancerzeniem.

Użycie[edytuj | edytuj kod]

Wojska niemieckie[edytuj | edytuj kod]

Samochody pancerne Erhardt E-V/4 znalazły się na wyposażeniu armii niemieckiej w składzie specjalnie utworzonych plutonów samochodów pancernych. Brały udział w działaniach wojennych armii niemieckiej w Europie.

Wojsko Polskie[edytuj | edytuj kod]

Po wybuchu powstania wielkopolskiego użyto ich w walkach przeciwko powstańcom. W dniu 7 lutego 1919 roku jeden z takich samochodów został zdobyty przez oddział powstańczy na szosie ChodzieżOborniki. Następnie został skierowany do Poznania, gdzie w dniu 21 lutego rozkazem dziennym nr 48 dowódcy Armii Wielkopolskiej otrzymał nazwę Kazimierz Grudzielski. W dniach 19-20 marca wziął on udział w walkach pod Zamościem przeciwko oddziałom niemieckim wspartymi przez pociąg pancerny.

W czasie III powstania śląskiego samochód został skierowany na Śląsk, a jego dowódcą został ochotnik z Alzacji podchor. A. Forrestier. Otrzymał wtedy nową nazwę Górny Śląsk-Alzacja i włączony w skład II dywizjonu samochodów pancernych Karola Walerusa. W składzie tego dywizjonu brał udział w walkach w rejonie Kędzierzyna w dniach 5-7 maja 1921 roku oraz w dniu 21 maja pod Żyrową.

Po zakończeniu III powstania śląskiego samochód wrócił do Poznania, gdzie włączono go w skład 2 dywizjonu samochodów pancernych. W listopadzie 1925 roku skierowano go do Warszawy, gdzie wszedł w skład 2 szwadronu samochodów pancernych. W 1928 roku został skreślony ze stanu szwadronu i prawdopodobnie przekazany na złom.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Encyklopedia powstań śląskich. Opole: Instytut Śląski w Opolu, 1982.
  • Janusz Magnuski: Samochody pancerne Wojska Polskiego 1918-1939. Warszawa: Wydawnictwo WiS, 1993. ISBN 83-86028-00-9.