Eihei-ji

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Eihei-ji 永平寺
Daibutsu-ji
Pierwotny wygląd Eihei-ji
Pierwotny wygląd Eihei-ji
Państwo  Japonia
Miejscowość obok miasta Fukui
Rodzaj klasztoru Klasztor buddyjski
Właściciel sōtō
Typ zakonu męski
Liczba zakonników ponad 200
Założyciel klasztoru Eihei Dōgen
Materiał budowlany drewno
Rok budowy 1244
Położenie na mapie Japonii
Mapa lokalizacyjna Japonii
Eihei-ji 永平寺
Eihei-ji 永平寺
Ziemia 36°03′20″N 136°21′19″E/36,055556 136,355278Na mapach: 36°03′20″N 136°21′19″E/36,055556 136,355278
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Eihei-ji (jap. 永平寺 ,Świątynia wiecznego pokoju?) – jedna z dwóch głównych świątyń sōtō zen. Jej założycielem był Eihei Dōgen. Świątynia znajduje się w górach, około 10 km na wschód od miasta Fukui w Japonii.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Założyciel świątyni, Eihei Dōgen, urodził się w 1200 roku. W wieku 24 lat wyjechał do Chin, gdzie praktykował zen w klasztorze na górze Tiāntóng (天童山 Tiāntóngshān; jap. Tendōzan), którego opatem był mistrz zen Tiantong Rujing (jap. Tendō Nyojō), żyjący w latach 1163-1228. Po powrocie do Japonii w 1228, Eihei Dōgen przez trzy lata mieszkał w świątyni Kennin. Następnie przeniósł się do Kannon Dōri Kōshōhōrinji (Kōshōji). Dōgen chciał uczynić z Kōshōji klasztor, w którym praktykuje się prawdziwy buddyzm. Tam dołączył do niego m.in. Ejō, jego najbliższy uczeń i jedyny spadkobierca jego Prawa.

W roku 1243, na skutek prześladowań doznanych od oficjalnych instytucji religijnych, Dōgen przeniósł się do Shii-no-Sho w prowincji Echizen (obecnie prefektura Fukui), aby wybudować świątynię w górach. Ziemię pod świątynię oraz pomoc w jej budowie otrzymał od swojego świeckiego ucznia, samuraja Hatano Yoshishige (jap. 波多野義重?). Wybudowany kompleks świątynny i rekolekcyjny został nazwany Daibutsu-ji (jap. 大仏寺?). W 1246 Dōgen zmienił nazwę Daibutsu-ji na Eihei-ji. Świątynia ta pozostaje jedną z dwóch głównych świątyń sōtō zen, czyli Daihonzan. Drugą świątynią jest Sōji-ji (jap. 總持寺?) w Tsurumi, w pobliżu Jokohamy

Cała świątynia była kilkakrotnie niszczona przez pożary, po których była odbudowywana. Obecnie jej najstarsza część pochodzi z 1749 roku.

Główne budynki[edytuj | edytuj kod]

Plan Eihie-ji

  1. Sanmon (jap. 山門 Główna brama?) odbudowana w 1749, jest najstarszym budynkiem Eihei-ji. Na piętrze znajduje się sala Rakan, w której prezentowane są rzeźby, przedstawiające kazanie Buddy wygłoszone do jego pięciuset uczniów i opisane w sutrze Kegon. Na parterze, w narożnikach bramy, stoją posągi Shitennō, Czterech Niebiańskich Królów, których zadaniem jest strzec Dharmy.
  2. Butsuden (jap. 仏殿 , Hala Buddy?) – budynek odbudowany w 1902 roku z kamienną podłogą i podwójnym dachem, jest kopią konstrukcji Tendo-ji, w której Dōgen praktykował w Chinach. Na głównym ołtarzu znajdują się figury Sanzonbutsu (jap. 三尊仏 ,Buddowie trzech okresów?). Po prawej, Amida Butsu budda przeszłości, w centrum Shakyamuni Butsu, budda czasów obecnych a na lewo Miroku Butsu, przyszły budda. Ołtarz otoczony jest rzeźbionymi fryzami, które przedstawiają buddyjskie nauki.
  3. Hattō (jap. 法堂 , Hala Dharmy?) – odbywają się w niej poranne, południowe oraz wieczorne modlitwy, ważne ceremonie oraz nauki Dharmy. Budynek Hattō został odbudowany w 1843. Na głównym ołtarzu znajduje się figura Shokanzeon Bosatsu Bodhisatwa Współczucia. Przed ołtarzem stoją posążki czterech białych lwów – shishi. Obecny budynek pochodzi z 1843 roku.
  4. Sōdō (jap. 僧堂 , Hala medytacyjna?) to budynek gdzie mnisi praktykują zazen. Sala otoczona jest platformą zwaną tan, na której znajdują się maty tatami. Każdy mnich ma przydzielone jedno tatami o wymiarach około 1 na 2 metry, na którym medytuje, je i śpi. Rozmowy jak również czytanie są tu zabronione. W centrum pomieszczenia znajduje się figura Monju Bosatsu, Bodhisattwy Mądrości. Budynek odbudowano w 1902 roku.
  5. Daikuin (jap. 大庫院 Wielka kuchnia?), odbudowana w 1930 roku, to trzykondygnacyjny, podpiwniczony budynek. W wielkiej kuchni przygotowuje się posiłek dla wszystkich mnichów oraz gości. Wszystkie posiłki są wegetariańskie. Dōgen opisał w Tenzo Kyokun role oraz zasady, obowiązujące świątynnego kucharza.
  6. Yokushitsu (jap. 浴室 , Łaźnia?), zgodnie z regułą mnisi golą głowy i biorą kąpiel co piąty dzień. Rano nowicjusze golą sobie wzajemnie głowy, a po południu biorą kąpiel. Przed kąpielą robią trzy pokłony i recytują sutrę przed figurą Baddabara Butsu, inaczej Kengo Daishi.
  7. Tosu (jap. 東司 Toaleta?). W świątyni zen, toaleta jest jednym z trzech ważnych miejsc praktyki, gdzie każdy musi zachować milczenie (pozostałe to sala medytacyjna oraz łaźnia). Dōgen, w swoim dziele Shōbōgenzō, w rozdziale Senjo opisał reguły odpowiedniego korzystania z toalety. Większość z nich jest nadal przestrzegana przez mnichów. Każda osoba wchodząca do Tosu, powinna okazać szacunek rzeźbie Ususama-myoo zwanemu również Katōkongoo, symbolizującemu oczyszczającą moc.
  8. Joyoden (jap. 承陽殿?), (1881 rok) to mauzoleum Dōgena, który nosi również tytuł Koso Joyo Daishi. Na głównym ołtarzu znajdują się wizerunki oraz prochy Dōgena i jego pierwszych następców. Począwszy od prawej strony ołtarza głównego, ustawione są następne ołtarze, na których umieszczono pamiątkowe tabliczki oraz prochy wszystkich kolejnych opatów świątyni Eihei. Znajdują się tu również prochy innych duchownych, zasłużonych dla sōtō zen.
  9. Shorodo (jap. 鐘楼堂 Dzwonnica?), dzwon, który się w niej znajduje, nosi imię o bon sho (wielki brahman), symbolizuje prawdziwą naturę wszystkich istot. Dzwon jest używany cztery razy dziennie: w czasie porannego zazen, na początek południowej ceremonii, na początek i koniec wieczornego zazen oraz na zakończenie dnia. Używa się go również podczas specjalnych ceremonii.
  10. Shidoden (jap. 祠堂殿 Hala Pamięci?) – umieszczono tu tysiące tabliczek, upamiętniających zmarłych świeckich wyznawców oraz ich rodzin. Na prośbę wiernych odprawiane są tu ceremonie w intencji rodziny i przyjaciół. Nad wejściem wisi wykonany z wiśniowego drewna buddyjski różaniec (ojuzu) o długości 18 m. Został ofiarowany po zakończeniu drugiej wojny światowej przez wiernego z Nagoi jako symbol nadziei na światowy pokój.
  11. Chokushimon (jap. 勅使門 Brama Cesarska?) to budynek z 1839 roku. Brama ta mogła być używana jedynie przez cesarskich posłańców.
  12. Chujakumon (jap. 中雀門 Brama Chińska?) prowadzi do budynku Butsuden.
  13. Sanshokaku (jap. 傘松閣?), sufit głównej sali tego budynku z 1930, pokryty jest dwustu trzydziestoma kasetonami, na których są namalowane wizerunki ptaków i roślin. Zdobienia zostały wykonane przez 144 malarzy, między innymi Kawai Gyokudō (jap. 川合 玉堂,?) oraz Itō Shinsui (jap. 伊東深水,?). W tokonomie wisi obraz, przedstawiający górę Fuji oraz figura Hoteia. Sala używana jest do wykładów oraz zazen.
  14. Kichijokaku to duży nowy budynek, w którym mieści się centrum informacyjne oraz rekolekcyjne dla świeckich, w którym mogą oni praktykować zen. Kichijokaku ma własną kuchnię, łaźnie, recepcję, pokoje rozmów. Dwa piętra przeznaczone są na sypialnie dla gości (sanrosha), sale wykładowe oraz sale do medytacji. Na czwartym piętrze jest zendō oraz pokój do przepisywania sutr dla tych, którzy zostają na dłuższą praktykę zen (sanzensha).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Eiheiji, Daihonzan Eiheiji Copyright 1988, Yoshida-gun, Fukui-ken, Japan 910-1294

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]