Eike Immel

Z Wikipedii

Skocz do: nawigacji, szukaj

Eike Immel (ur. 27 listopada 1960 w Stadtallendorf) – piłkarz niemiecki występujący na pozycji bramkarza.

Pod koniec lat siedemdziesiątych był uznawany za największy bramkarski talent RFN. Szybko zapewnił sobie pozycję pierwszego bramkarza w Borussii Dortmund, a później w VfB Stuttgart. Wcześnie też, bo już 11 października 1980 w meczu z Holandią, zadebiutował w reprezentacji. Nie odgrywał tam jednak żadnej wiodącej roli z powodu niepodważalnej pozycji ówczesnego bramkarza reprezentacji Niemiec, Haralda Schumachera. Był członkiem kadry, która w 1980 zdobyła mistrzostwo Europy, a w 1982 i 1986 wicemistrzostwo świata. Nie zagrał jednak na tych turniejach ani minuty.

Gdy Schumacher w 1987 opuścił kadrę, Immel stał się w niej numerem jeden. Jak się później okazało był to akurat moment, w którym jego forma nie prezentowała się rewelacyjnie. Wystąpił wprawdzie na Mistrzostwach Europy w 1988, ale zaraz potem stracił zaufanie selekcjonera Franza Beckenbauera. Miejsce w bramce przypadło Bodo Illgnerowi.

Łącznie w latach 19781995 rozegrał w Bundeslidze 534 spotkania, w tym 147 bez straty gola, co daje mu szóste miejsce w tabeli rekordzistów ligi niemieckiej.

Obecnie Eike Immel jest trenerem bramkarzy w tureckim Fenerbahçe SK.

[edytuj] Kariera zawodowa:

[edytuj] Sukcesy: