Ein Gev

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ein Gev
עין גב
Widok na kibuc Ein Gev i jezioro Tyberiadzkie
Widok na kibuc Ein Gev i jezioro Tyberiadzkie
Państwo  Izrael
Dystrykt Dystrykt Północny
Wysokość -201 m n.p.m.
Populacja (2009)
• liczba ludności

665
Nr kierunkowy 04
Położenie na mapie Izraela
Mapa lokalizacyjna Izraela
Ein Gev
Ein Gev
Ziemia 32°46′58″N 35°38′23″E/32,782778 35,639722Na mapach: 32°46′58″N 35°38′23″E/32,782778 35,639722
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa
Portal Portal Izrael

Ein Gev (hebr. עין גב; pol. Wiosenna Cysterna) - kibuc położony w Samorządzie Regionu Emek Hayarden, w Dystrykcie Północnym, w Izraelu. Członek Ruchu Kibuców (HaTenoa'a HaKibbutzit).

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Kibuc jest położony na wschodnim brzegu jeziora Tyberiadzkiego w Dolnej Galilei. Leży w depresji Rowu Jordanu na wysokości 201 metrów p.p.m., u podnóża Wzgórz Golan.

Żyzne gleby przyczyniły się do rozkwitu okolicznych plantacji.

Demografia[edytuj | edytuj kod]

Liczba mieszkańców Ein Gev[1]:

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pomiędzy III w. p.n.e. a VII w. n.e. w rejonie tym istniało najpierw helleńskie, a następnie rzymskie miasto Hippos. Miasto było usytuowane na szczycie sąsiedniego wzgórza. Było ono otoczone murami, i kontrolowało niewielki port na brzegu jeziora Tyberiadzkiego oraz okoliczne terytorium. Było jednym z dziesięciu miast należących do tzw. wspólnoty Dekapolu. O upadku Hippos zadecydowało trzęsienie ziemi z 18 stycznia 748. Miasto zostało całkowicie opuszczone[2].

Port w Ein Gev, około 1950
Górzyste otoczenie kibucu Ein Gev

Współczesny kibuc został założony w dniu 6 lipca 1937, na ziemi zakupionej przez niemiecką organizację syjonistyczną Kadimat Kineret (hebr. קדמת כנרת). W dniu tym grupa licząca około 200 żydowskich imigrantów podjęła próbę założenia pierwszej żydowskiej osady rolniczej na wschodnim brzegu jeziora Tyberiadzkiego. W planach miała stać się zaczątkiem dla rozwoju następnych osad w tym obszarze. Pierwszymi mieszkańcami byli imigranci z Czechosłowacji, Niemiec, Austrii, Estonii, Łotwy i Litwy. Opracowali oni intensywne metody upraw i rozwinęli plantacje bananów. Ważnym źródłem dochodów było także rybołówstwo[3].

Był to okres arabskiej rewolty w Mandacie Palestyny, z tego powodu żydowscy pionierzy wybudowali wokół kibucu obronną palisadę oraz wznieśli wieżę strażniczą. Kwestie bezpieczeństwa były trudne. Już na samym początku istnienia kibucu zostało zamordowanych dwóch jego młodych mieszkańców. W 1943 obszar nawiedziła epidemia tyfusu i wielu członków kibucu musiało być hospitalizowanych. W osadzie istniał poważny niedobór mieszkań i wielu mieszkańców musiało początkowo żyć w namiotach. Wszystkie ubrania przechowywano we wspólnym magazynie, a wyżywienie zapewniała wspólna kuchnia.

Od samego początku Wojny o Niepodległość w maju 1948 kibuc był ostrzeliwany przez Syryjczyków. W dniu 15 maja przeprowadzono ewakuację wszystkich dzieci i większości kobiet, które przewieziono łodziami na zachodni brzeg jeziora. Tą samą drogą dowożono do kibucu całe zaopatrzenie i posiłki. W dniu 10 czerwca 1948 doszło do bitwy o kibuc Ein Gev, w wyniku której Syryjczycy musieli odstąpić, a mocno zniszczona osada ocalała[4]. Następne lata kibucu były ciężkie i niebezpieczne z powodu zagrożenia nieustannego syryjskiego zagrożenia. Sytuacja zmieniła się diametralnie, gdy podczas Wojny sześciodniowej w 1967 wojska izraelskie zajęły Wzgórza Golan.

Kultura[edytuj | edytuj kod]

W kibucu znajduje się ośrodek kultury. Ciekawym obiektem kultury jest muzeum rybołówstwa "Dom Kotwicy", które jest źródłem informacji historycznych, archeologicznych i biblijnych o całej okolicy[5].

Począwszy od 1943, każdego roku, podczas święta Pesach organizowany jest w Ein Gev festiwal muzyczny. Został on zorganizowany przez pianistę Wernera Sommerfelda. W tym celu na brzegu jeziora wybudowano salę koncertową, która może pomieścić 2 500 widzów. W ostatnich latach festiwal zmienił swoją tematykę i obecnie spełnia rolę sceny izraelskiego rocka[6].

Edukacja[edytuj | edytuj kod]

Kibuc utrzymuje żłobek i przedszkole. Starsze dzieci są dowożone do szkół w sąsiednich osadach.

Sport i rekreacja[edytuj | edytuj kod]

W kibucu znajduje się ośrodek sportowy z boiskiem do piłki nożnej, kortami tenisowymi i siłownią.

Gospodarka[edytuj | edytuj kod]

Gospodarka kibucu opiera się na intensywnym rolnictwie. Uprawy rolnicze koncentrują się na wąskim pasie wybrzeża o długości 12 kilometrów i powierzchni około 2 500 hektarów. Uprawy polowe to w większości kukurydza, bawełna, słonecznik, arbuzy, czosnek i cebula. W sadach na powierzchni 550 hektarów hoduje się banany, awokado, mango, liczi, guawy, ananasy, daktyle, oliwki i eukaliptusy. Obecnie w mniejszym stopniu uprawiane jest rybołówstwo. W kibucu istnieje także farma drobiu i hodowla bydła mlecznego. Obszar kurnika zajmuje ponad 8 hektarów. Obora mieści około 280 krów i produkuje rocznie 2,8 mln litrów mleka[7].

Bardzo ważnym źródłem dochodów jest obsługa ruchu turystycznego. W kibucu znajdują się dobrze zorganizowany kompleks turystyczny Ein Gev Tourist Enterprises, który posiada 96 jednorodzinnych domków noclegowych. Duża restauracja może pomieścić do 500 osób. Tuż obok znajduje się nadbrzeżna promenada i sklep z pamiątkami. Firma oferuje rejsy turystyczne ośmioma niewielkimi statkami wycieczkowymi po jeziorze Tyberiadzkim[5]. W branży usługowej działa tutaj firma transportowa, warsztat mechaniczny, pralnia oraz studio wydruków cyfrowych[8].

W kibucu działa rozwinięty wolontariat. Przyjeżdża tutaj młodzież, która czasowo pragnie wieść pionierski tryb życia. Wolontariusze włączają się w działalność produkcyjną: pracują w gospodarstwie, na plantacjach i w obsłudze ruchu turystycznego. Kibuc Ein Gev należy do dobrze prosperujących.

Infrastruktura[edytuj | edytuj kod]

W kibucu znajduje się przychodnia zdrowia i sklep wielobranżowy.

Komunikacja[edytuj | edytuj kod]

Wzdłuż kibucu przebiega drogę nr 92, którą jadąc w kierunku północnym dojeżdża się do moszawu Ramot i ruin starożytnego miasta Betsaida. Natomiast jadąc drogą nr 92 w kierunku południowym dojeżdża się do moszawu HaOn i kibucu Ma'agan, a następnie do skrzyżowań z drogą nr 98 i drogę nr 90.

Osoby związane z kibucem[edytuj | edytuj kod]

Jednym z założycieli kibucu był Teddy Kollek, późniejszy burmistrz Jerozolimy w latach 1965-1993. W En Gev żyli generał i parlamentarzysta izraelski Efraim Fine, przewodniczący Regionalnej Rady Doliny Jordanu i Zjednoczonego Ruchu Kibuców Zeev Shor oraz polityk Uzi Keren.

Przypisy

  1. Dane statystyczne z kolejnych lat (hebr.). W: Israel Central Bureau of Statistics [on-line]. [dostęp 2011-07-01].
  2. Judy Siegel-Itzkovich: 749 CE Golan quake shows another is overdue (ang.). W: The Jerusalem Post [on-line]. 2007-10-14. [dostęp 2011-07-01].
  3. Historia Ein Gev (hebr.). W: Kibbutz Ein Gev [on-line]. [dostęp 2011-07-02].
  4. Benny Morris: 1948. A History of the First Arab-Israeli War. New Haven: Yale University Press, 2008. ISBN 978-0-300-12696-9.
  5. 5,0 5,1 Ein Gev Tourist Enterprises (ang.). W: Ein Gev Tourist Enterprises [on-line]. [dostęp 2011-07-02].
  6. Oficjalny profil kibucu Ein Gev (hebr.). W: Portal społeczności Bet Alon [on-line]. [dostęp 2011-07-02].
  7. Rolnictwo (hebr.). W: Kibbutz Ein Gev [on-line]. [dostęp 2011-07-02].
  8. Oficjalny profil kibucu Ein Gev (hebr.). W: Portal społeczności Galil [on-line]. [dostęp 2011-07-02].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]